เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 207
สายตาของบัณฑิตกวาดมองสวีเจินหรงและเจินเส้าอัน จากนั้นก็มองข้ามพวกเขาไป มองไปยังที่ที่ไกลออกไปยิ่งกว่า
เจ้านั่น จนถึงตอนนี้ก็ยังคงซ่อนตัวอยู่
ทว่า แม้จะอาศัยการเสริมพลังประสาทรับรู้ของร่างบัณฑิตนี้แล้ว หลี่จุยหย่วนก็ยังคงไม่อาจตรวจพบร่องรอยของผู้นั้นจากภายนอกได้
ด้านนอกหอคอย บัณฑิตก้มหน้าลง ภายในหอคอย หลี่จุยหย่วนก้มมองแผ่นกระเบื้องปูพื้นใต้ฝ่าเท้า
หากไม่ได้อยู่ข้างนอก เช่นนั้นมีความเป็นไปได้หรือไม่ว่า—จะอยู่ข้างใน
หอคอยสูงแห่งนี้ทอดตัวขึ้นไปด้านบนสิบสองชั้น นี่เป็นจำนวนที่แน่นอน ทว่าด้านล่างเล่ามีกี่ชั้น ใครจะไปรู้ได้
ยามที่บัณฑิตลืมตาขึ้น ใบหน้าของสวีเจินหรงและเจินเส้าอันก็ปรากฏแววตระหนกตกใจขึ้นมา
แม้พวกเขาจะเป็นคนตายเช่นกัน แต่คนตายกับคนตายนั้นย่อมแตกต่างกัน
พวกเขาบุกบั่นข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงที่นี่อย่างยากลำบาก เดิมทีก็ไม่ได้มุ่งหวังการเหาะเหินบรรลุเซียน แต่เป็นการเสียสละตนเพื่อแสวงหาวาสนาให้แก่อนาคตของตระกูล