กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 205
คนไร้หน้านั่งชันกายขึ้น
หลี่จุยหย่วนสังเกตเห็นว่า รูปลักษณ์ของเขามีความเปลี่ยนแปลงไปไม่น้อยเมื่อเทียบกับตอนแรกเริ่ม
ใบหน้าครึ่งบนยังคงเดิม ทว่าใบหน้าครึ่งล่างกลับมีเศษซากความด่างพร้อยแตกหักหลงเหลืออยู่
เหมือนดั่งแผ่นกลอนคู่ตุ้ยเหลียนรับฤดูใบไม้ผลิที่ติดไว้บนประตูเมื่อปีก่อน ซึ่งยังขูดออกไม่เกลี้ยงเกลา
คนไร้หน้า “เจ้าชนะแล้ว”
หลี่จุยหย่วน “ข้าชนะอะไร”
คนไร้หน้ายื่นมือชี้ไปยังระฆังใบใหญ่นั้น “เจ้าดูไม่ออกหรือไร”
หลี่จุยหย่วนย่อมดูออก ระฆังใบนี้ ก็คือเครื่องเซ่นไหว้ที่พวกอวี๋จ้างเซิงทั้งสามคนใฝ่ฝันอยากได้จนน้ำลายสอ
ทุกลวดลายที่ถูกปกคลุมอยู่ด้านบน ล้วนแฝงเร้นด้วยวาสนาอันหนาแน่นอย่างยิ่งยวด