เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 204
นับแต่วินาทีที่ก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป แรงกดดันที่หอคอยสูงถาโถมลงมาก็ปรากฏขึ้น
ไม่เหมือนกับการ ‘เร่งเร้า’ ในครั้งก่อนที่ถือเทียบเชิญเดินตามขั้นตอนดั้งเดิม ครั้งนี้ เป็นความทรมานทรกรรมสองเท่าที่พุ่งเป้าไปที่ร่างกายและจิตวิญญาณโดยตรง
หลี่จุยหย่วนรู้สึกเจ็บปวด ทว่าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าต่อไปตนยังต้องขึ้นบันได แรงต่อต้านขับไสนี้ยังต้องดำเนินต่อไปอีกเป็นเวลานาน ความรู้สึกเจ็บปวดก็พลันมลายหายไปไม่น้อย
อย่างไรเสียก็ต้องปรับตัวให้ได้ สู้ย่นระยะเวลาการปรับตัวนี้ให้สั้นลงเสียดีกว่า
อย่างไรก็ดี สำหรับหลี่จุยหย่วนแล้ว สิ่งที่เขายากจะยอมรับที่สุดคือการถูกลอกหนังหน้า ส่วนเรื่องอื่น ล้วนยากที่จะไปถึงเกณฑ์ขีดจำกัดนั้นได้
ชั้นหนึ่งยังคงเป็นชั้นหนึ่งชั้นเดิม เรื่องราวบนภาพฝาผนังยังคงดำเนินต่อไป ตั้งแต่เทพธิดาสละร่าง สถาปนาสำนักศึกษา การเหินสู่ฟ้าพร้อมกัน หลี่จุยหย่วนกวาดสายตามองพวกมันอีกรอบก่อนจะก้าวขึ้นบันได
สายตาหยุดนิ่งอยู่ที่ภาพฝาผนังภาพหนึ่งนานเป็นพิเศษ เป็นภาพเงาร่างของ ‘ผู้ถูกลิขิต’ และคนในหอคอยซ้อนทับกัน กำลังลั่นระฆังเหินสู่ฟ้า
หลี่จุยหย่วนขึ้นมาถึงชั้นสอง
เหล่าคนตายที่เดิมทีนั่งอย่างสงบอยู่หน้าโต๊ะหนังสือ เวลานี้ต่างโยกตัวไปมาทางซ้ายทีขวาทีกันทุกคน