เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 168
บทที่ 168
ผ่านลายมือ หลี่จุยหย่วนสามารถสัมผัสได้ถึงอารมณ์ความรู้สึกของเจ้าของบันทึกในยามที่เขียนตัวอักษรเหล่านี้ลงไป
เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้น มองไปยังหน้าต่างตรงหน้าตนเอง
หน้าต่างไม้แบบโบราณ ค่อนข้างผุพัง มีรอยแยกแตกร่องอย่างเห็นได้ชัด
เจ้าของบันทึกในตอนนั้นน่าจะนั่งยองๆ หลบอยู่หลังหน้าต่างบานนี้ แอบมองลอดรอยแยกนี้ลงไปข้างล่างอย่างระแวดระวัง
ลานของตึกดินกว้างขวางมาก ตรงกลางมีร่องก่อกองไฟ เวลาประชุมคนกลุ่มหนึ่งน่าจะนั่งล้อมวงกันอยู่ตรงนั้น
เจ้าของบันทึกมองเห็นตัวเขาเอง อยู่ท่ามกลางคนกลุ่มนั้น
ลองคิดดูแล้ว ชั่วขณะนั้นตัวเขาคงจะตื่นตระหนกหวาดกลัวอย่างหาที่เปรียบมิได้
หลี่จุยหย่วนเปิดดูเนื้อหาบันทึกก่อนหน้านี้ สมุดบันทึกไม่ใช่สมุดการบ้าน คนส่วนใหญ่จึงมักไม่เขียนชื่อตัวเองไว้ที่หน้าแรก อีกทั้งเนื้อหาในบันทึกก็มักจะบรรยายผ่านมุมมองบุคคลที่หนึ่งด้วยคำว่า ‘ฉัน’ เป็นหลัก