เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 167
บทที่ 167
ผู้คนก่อนปีใหม่เปรียบเสมือนปลาแซลมอนที่ว่ายทวนกระแสน้ำ ดิ้นรนฝ่าฟันความยากลำบากนับพันเพื่อกลับคืนสู่ถิ่นกำเนิดของตน
ผู้คนหลังปีใหม่กลับคล้ายดอกแดนดิไลออนที่ถูกสายลมพัดปลิว ล่องลอยเบาหวิวแยกย้ายไปสู่สารทิศทั้งสี่อีกครา
การพร้อมหน้าและความอบอุ่นก็เหมือนลูกอมที่อมไว้ในปากแล้วละลายหายไปอย่างรวดเร็ว ในช่วงเวลาหนึ่งปีเต็มถัดจากนี้ จึงทำได้เพียงลิ้มรสและหวนรำลึกถึงความหวานจางๆ ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ระหว่างริมฝีปากและฟัน
ทุกเช้าหลังเทศกาลปีใหม่ หลี่ซานเจียงจะเปลี่ยนจากนิสัยเดิมที่เคยนั่งบนระเบียงชั้นสอง มาเป็นนั่งอยู่บนลานหน้าบ้านแทน
ทุกครั้งที่มีคนในหมู่บ้านสะพายกระเป๋าเดินทางหรือขี่มอเตอร์ไซค์ เดินทางไกลผ่านถนนหน้าหมู่บ้านเส้นนี้ด้วยสารพัดวิธี ล้วนต้องตั้งใจเลี้ยวเข้ามาหยุดแวะที่บ้านของหลี่ซานเจียงสักครู่หนึ่ง
บางคนก็หิ้วของขวัญเรียบง่ายติดมือมา ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไร เพียงเพื่อให้ครบเป็นเลขคู่
บางคนก็ยื่นบุหรี่ให้หนึ่งมวน อยู่สูบเป็นเพื่อนหลี่ซานเจียงจนหมด แล้วค่อยยื่นให้อีกมวนเพื่อให้หลี่ซานเจียงเหน็บไว้ที่ซอกหู จากนั้นจึงลาจากไป
หลายคนกระทั่งไม่ก้าวขึ้นมาบนลานบ้านด้วยซ้ำ เพียงยืนอยู่ด้านล่าง พูดคุยข้ามขั้นบันไดกับหลี่ซานเจียงสองสามประโยค เล่าว่าจะเดินทางไปที่ไหน เล่าถึงความหวังในปีนี้ ชวนคุยเรื่อยเปื่อยสัพเพเหระ