เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 161
ในร้านขายของชำประจำตำบล ชายชรากำลังจ้องมองลูกคิดที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์พลางเหม่อลอย
ลูกคิดเคยแตกหัก ลูกปัดหล่นกระจายเกลื่อนพื้น เขาเก็บลูกปัดขึ้นมาทีละลูก แล้วซ่อมแซมมันใหม่
แม้งานฝีมือจะประณีตบรรจงจนมองไม่เห็นร่องรอยการซ่อมแซมแม้แต่น้อย แต่หลอกคนนอกได้ย่อมหลอกตัวเองไม่ได้ ของบางอย่าง มันแหลกสลายอยู่ในใจไปแล้ว
ที่แทบเท้าของชายชรามีกระถางธูปเสี่ยงทายใบเล็กอยู่ใบหนึ่ง ในกระถางธูปเสี่ยงทายปักธูปขนาดต่างๆ เอาไว้แน่นขนัด ทว่าโดยไม่มีข้อยกเว้น ธูปทั้งหมดเมื่อเผาไหม้ไปได้ไม่ถึงหนึ่งในสี่ ก็ดับมอดลงจนหมดสิ้น
นี่คือสิ่งที่วิชาดวงชะตาเรียกว่า ‘ธูปขาดหัว’
ควันธูปไม่สืบต่อ สื่อถึงชะตาชีวิตที่ขาดสะบั้น ธูปทุกดอกเป็นเช่นนี้ทั้งหมด ย่อมหมายถึงพลังชีวิตดับสูญสิ้นเชิง
สีหน้าของชายชรา ทมิฬมืดมนจนน่ากลัว
ตอนที่เขายังหนุ่ม แม้จะจุดธูปให้พวกนักโทษประหารที่กำลังจะขึ้นลานประหาร ในสิบดอกก็ยังสามารถเผาไหม้จนหมดได้สักหนึ่งดอก นี่ไม่ได้หมายความว่ายังมีหนทางรอดชีวิตอยู่รำไร แต่เป็นเพราะวิชาแห่งชะตาฟ้าแต่เดิมก็อิจฉาความเต็มเปี่ยมและคอยมองหาความบกพร่องอยู่แล้ว
ทว่ายามนี้ ชายชราจุดธูปให้ตัวเอง จุดธูปให้ภรรยาคู่ทุกข์คู่ยาก จุดธูปให้ลูกสะใภ้ จุดธูปให้หลานชายทั้งสอง ล้วนขาดสะบั้นทั้งหมด ยามจุดธูปให้ลูกชายที่เดินทางออกจากบ้านไป ยิ่งกระอักเลือดออกมาติดต่อกันถึงสามคำ เกือบจะหมดสติล้มพับไป