เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 160
จิตสำนึกของคนเราเปรียบเสมือนบ้านหลังหนึ่ง บางคนดูภายนอกสูงตระหง่านแต่แท้จริงแล้วเปราะบาง บางคนภายนอกดูงดงามดั่งทองหยกแต่ภายในเน่าเฟะ บางคนเรียบง่ายไร้การปรุงแต่งแต่กลับทรหดมั่นคง
สิ่งที่ผีฝันทำ ก็คือการทำลายบ้านหลังนี้ทิ้งเสีย แล้วสร้างศาลเจ้าเพื่อกราบไหว้บูชาตนเองขึ้นมาบนนั้น เพื่อให้เขากลายเป็นหุ่นเชิดของมัน
มันทำสำเร็จแล้ว
ทว่าสิ่งที่มันคาดไม่ถึงก็คือ มีคนบางประเภทที่นอกจากจะมีบ้านอยู่บนพื้นดินแล้ว ลึกลงไปใต้ดิน ยังมีรากฐานอันหยั่งลึกอยู่อีกด้วย
หากมองด้วยสายตาอันเยือกเย็นและมีเหตุผล ถึงขั้นพูดได้ว่า... ตัวเขาแต่เดิม ก็เป็นหุ่นเชิดของอีกคนหนึ่งอยู่ก่อนแล้ว
ไม่ว่าเจ้าจะเปลี่ยนรูปแบบสิ่งก่อสร้างด้านบนอย่างไร ตรรกะเบื้องลึกที่สุดของเขาก็ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
เมื่อก่อนคนที่รุ่นเซิงเชื่อฟังที่สุด ก็คือท่านลุงซาน
ท่านลุงซานบอกเขาว่า เอ็งต้องฟังคำพูดของคนฉลาด
นับตั้งแต่พบเสี่ยวหย่วนครั้งแรกที่บ้านของตาเฒ่าหลี่ รุ่นเซิงก็รู้ว่าแม้เด็กชายคนนี้จะมีอายุน้อยกว่าตน แต่กลับฉลาดปราดเปรื่องยิ่งนัก