เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 157
บทที่ 157
หลี่จุยหย่วนไม่รู้ว่าเขาคือใคร อย่างน้อยที่สุด หลี่จุยหย่วนในตอนนี้ก็ไม่รู้
ทว่าเด็กชายสามารถสัมผัสได้ถึงความคุ้นเคยอย่างรุนแรงยิ่งยวดจากเงาร่างที่เลือนรางตรงหน้านี้ ราวกับว่าตนเองเคยอยู่ร่วมเคียงข้างกับเขามาทั้งวันทั้งคืน
ทว่าเมื่อค้นหาไปทั่วทุกซอกมุมของความทรงจำ กลับไม่สามารถค้นหาร่องรอยที่เกี่ยวกับเขาพบเลยแม้แต่น้อย
เด็กชายสูดหายใจเข้าลึกๆ หลับตาลง ตอนนี้เขาแน่ใจในเรื่องหนึ่งแล้ว:
ตนเองน่าจะความจำเสื่อมไปแล้ว
การที่ ‘หมอกสมอง’ เข้าปกคลุมความทรงจำ สามารถเพิ่มพื้นที่ในการบงการควบคุมให้แก่ความฝันได้มากขึ้น มันคือพันธนาการชนิดหนึ่ง ต้องขังคุณเอาไว้ให้ได้ก่อน ถึงจะค่อยลงทัณฑ์ทรมานคุณได้สะดวก
ตามปกติแล้ว ด้วยระดับชั้นของผีฝันประกอบกับเงื่อนไขที่มันครอบครองอยู่ในเวลานี้ ความฝันที่มันสร้างสรรค์ขึ้นมา ‘หมอกสมอง’ แทบจะไร้ทางแก้ไข
ข้อได้เปรียบของหลี่จุยหย่วนอยู่ที่ว่า เขาจะไม่หดหู่ด้านชาไปในการลงทัณฑ์ แต่จะคอยเอาชนะและปรับตัวเข้าหามันอย่างกระตือรือร้น