กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 158
บทที่ 158
หลี่จุยหย่วนพยักหน้า
เนื่องจากความทรงจำส่วนหนึ่งของเด็กชายยังคงถูกปกคลุมอยู่ ดังนั้นในบทสนทนาก่อนหน้านี้ หลายสิ่งหลายอย่างจึงไม่อาจเข้าใจได้เพราะขาดเงื่อนไขการรับรู้ที่จำเป็น
ทว่าในตอนนี้ เขารู้สึกว่าตนเองพอจะฟังเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้ว
ไม่เพียงรู้สึกว่าฟังเข้าใจ ทว่ายังพบว่าตนเองมีความคุ้นเคยอย่างประหลาดต่อกระบวนการนี้ด้วย นั่นก็คือวิธีการบรรยายแบบใช้คำเรียกแทนจำนวนมากเพื่อพูดจาพาดพิงเฉียดไปเฉียดมาแบบนี้
หลี่จุยหย่วนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาสงสัยเหลือเกินว่า ‘ในอนาคต’ ตนเองใช้ชีวิตแบบไหนกันแน่ แม้แต่จะพูดจาก็ยังพูดตรงๆ ไม่ได้ ต้องพูดจาอ้อมค้อมวกวนถึงเพียงนี้เชียวหรือ?
“ไอ้หนู มึงฟังเข้าใจจริงๆ เหรอ?”
“ครับ”
“ว่ามาซิ”