เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 144
เพราะอย่างไรเสีย บรรพบุรุษของเขาก็เคยยิ่งใหญ่เกรียงไกรมาจริงๆ
คนตระกูลอินยามเดินทางอยู่ข้างนอก เพียงแค่พูดประโยคเดียวว่า: “บรรพบุรุษอินฉางเซิง”
ต่อไปโอกาสสูงที่จะได้รับเสียงตอบรับอันอบอุ่นกลับมาว่า: “เชิญนั่งที่นั่งชั้นบน”
นี่ก็คือสาเหตุที่บันทึกการเดินทางที่สอดแทรกอยู่ในบันทึกสาแหรกตระกูลอิน แม้จะดูธรรมดาและน่าเบื่อ ทว่าหลี่จุยหย่วนกลับสามารถอ่านได้อย่างเพลิดเพลินจนจบ เพราะบรรพชนตระกูลอินมักจะสามารถเบียดเสียดเข้าไปร่วมวงอาหารชั้นสูงได้เสมอ และมักจะสร้างความประหลาดใจให้แก่เจ้าอย่างกะทันหันในการบันทึกอันราบเรียบ
ทว่า หลี่จุยหย่วนกลับค้นพบจุดผิดปกติจุดหนึ่ง นั่นก็คืออินเหมิงหลับตา กัดริมฝีปาก ร่างกายสั่นสะท้านไม่หยุด คล้ายกำลังทรมานอย่างยิ่ง
ไม่นานนัก อินเหมิงก็ลืมตาขึ้น พ่นลมหายใจออกมาคำหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า คล้ายถูกสูบพลังจิตใจไปจนหมดสิ้น
เธอเป็นอะไรไป?
และในเวลานี้ ทางฝั่งตนยังคงต้องก้าวต่อไปข้างหน้า ภาพมายาของเหล่านางกำนัลและขันทีทำหน้าที่นำทางอยู่ด้านหน้า คล้ายกำลังนำคนเข้าไปนั่งประจำที่
พวกหลี่จุยหย่วนทั้งสามคนหามคานหญ้ามาถึงตำแหน่งแถวแรกด้านล่างแท่นประธาน เหล่านางกำนัลและขันทีก็ทำท่าทางเชื้อเชิญให้นั่งลงในทันที