เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 145
ชายแซ่เจี่ยบนแท่นประธานเริ่มโบกธงอาญาสิทธิ์ในมือ
ไอสีดำสายแล้วสายเล่าพวยพุ่งขึ้นจากด้านล่างอย่างต่อเนื่อง หลั่งไหลเข้าไปในวังวนสีดำนั้น ทำให้มันยิ่งใหญ่โตและเข้มข้นขึ้น
หลี่จุยหย่วนสังเกตเห็นว่า ชายแซ่เจี่ยไม่ได้กำลังร่ายคำสาป เขาเพียงแค่ทำหน้าที่ชักนำ
เมฆหมอกคำสาปเหนือศีรษะ โดยเนื้อแท้แล้วไม่ได้เกี่ยวข้องกับเขาเลย
อาจเป็นเพราะพลังคำสาปบนร่างของคนเหล่านี้ที่อยู่รอบตัว ถูกดึงออกไปรวมกันด้านบนชั่วคราว พวกเขาจึงดูไม่ "ไม่อาจจ้องมอง" เท่าเดิมชั่วขณะ
อย่างน้อย เมื่อหลี่จุยหย่วนหันศีรษะไปเอง และสายตาเกือบจะครอบคลุมคนที่นั่งอยู่ข้างๆ ในใจก็ไม่ได้เกิดลางเตือนภัยรุนแรง เปลือกตาก็ไม่กระตุกอีกต่อไป
แม้จะยังอันตรายมากอยู่ดี แต่หลี่จุยหย่วนก็ยังคงเอียงคอต่อไป มองไปยังบุคคลผู้นี้
เป็นครั้งแรกที่เขามองเห็นคนผู้นี้ได้ชัดเจน
สวมเสื้อคลุมยาวสีดำ อายุเกือบสี่สิบ แม้ใบหน้าจะขาวซีดดุจหิมะ แต่ก็ยังไม่อาจบดบังเส้นสายอันทรนงเด็ดเดี่ยวบนใบหน้าได้