เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 143
สีหน้าของเซียงซ่านชะงักไป จากนั้นจึงเผยรอยยิ้มขมขื่น: “ยินดีด้วย”
หลี่จุยหย่วน: “เสียใจด้วย”
ก่อนหน้านี้ยามที่พบน้องรองและน้องสาม ถันเหวินปินมีความกังวล เคยคิดใคร่ครวญว่าจะแจ้งเซียงซ่านให้ทันท่วงทีดีหรือไม่ ทว่าเซียงซ่านกุมประสบการณ์ในการออกไปจากที่นี่ หากเขาหาคนพบย่อมไม่มีความจำเป็นต้องปิดบัง
ส่วนหลินซูโหย่ว่ว อินเหมิง บวกกับพวกพี่เสือสามคน รวมทั้งหมดห้าคน หากวางไว้ในแอ่งน้ำลึกก่อนที่จะเกิดการลุกไหม้ ก็นับเป็นเป้าหมายที่ไม่เล็กแล้ว ทว่าคนของทั้งสองฝ่ายกลับหาไม่เจอเลยแม้แต่คนเดียว
แน่นอนว่า มันย่อมมีความเป็นไปได้ที่จะตกหล่นหาไม่พบ ทว่าความเป็นไปได้นี้แท้จริงแล้วต่ำมาก ผนวกกับก่อนลงน้ำ หลินซูโหย่ว่วสามารถลืมตา หันหน้า ทำรูปปาก แสดงสติสัมปชัญญะของตนเองออกมาอย่างชัดเจน ดังนั้นโอกาสสูงอย่างยิ่ง ที่พวกเขาเคยมาถึงที่นี่ ทว่าก่อนที่พวกตนจะลงมา พวกเขาก็ได้ผละออกไปจากที่นี่แล้ว
ส่วนพวกเขาไปที่ไหนกัน?
หลี่จุยหย่วนหันกลับไป มองไปยังประตูหินที่พังเสียหายบานนั้น
ทางฝั่งตนเห็นได้ชัดว่าเป็นกองหน้าชั้นหนึ่ง พวกเขาสองคนถูกตนวางไว้ด้านหลังเพื่อทำหน้าที่เป็นกองหนุนชั้นสอง คราวนี้ดีละ กองหนุนชั้นสองถึงกับวิ่งแซงหน้าตนไปเสียแล้ว
ในเวลานี้ เซียงซ่านสูดหายใจเข้าลึก เปิดปากพูดว่า: