เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 127
ทำไมถึงเป็นจ้าวแห่งจิ่วเจียงอีกแล้วล่ะ?
ตนเพิ่งจะแยกจากจ้าวอี้มาได้ไม่นาน หมอนั่นอยากจะดื่มปี้หลัวชุนจนทนรอไม่ไหวขนาดนั้นเลยหรือ?
เมื่อนำไปปะติดปะต่อกับคำว่า “ฮุบสมบัติไร้ทายาท” ที่หลิวอวี้เหมยเพิ่งพูดออกมา หลี่จุยหย่วนก็พอจะเดาความหมายออกเลาๆ แล้ว ทว่าเขากลับรู้สึกว่า คนอย่างจ้าวอี้ ไม่น่าจะโง่เขลาถึงเพียงนั้น
อีกประการหนึ่ง หากมองจากมุมมองของตรรกะปกติ จ้าวอี้ได้เฉือนเอารอยต่อประตูเป็นตายที่หว่างคิ้วของตนเองทิ้งไปแล้ว ทั้งยังตั้งใจจะจุดตะเกียงเปิดเส้นทางแม่น้ำ เช่นนั้นก็ไม่ควรจะมีความเกี่ยวพันอะไรกับทางบ้านมากเกินไปอีก
เหมือนกับตนในยามนี้ที่กำลังเปิดเส้นทางแม่น้ำ ก็เพียงแค่รักษาปฏิสัมพันธ์ขั้นพื้นฐานกับคุณย่าหลิวไว้ แม้แต่ตอนที่เล่าเรื่องราวบางอย่างเกี่ยวกับการเปิดเส้นทางแม่น้ำ ก็ยังต้องใช้คำเรียกอ้อมๆ ที่คลุมเครือ เพราะไม่อยากให้ผลกรรมของตนย้อนกลับไปส่งผลกระทบต่อพวกท่าน
แล้วจ้าวอี้ผู้นี้ ทำไมถึงทำเรื่องกลับตาลปัตรกันเล่า?
หลิวอวี้เหมยย่อมรับรู้ได้ว่าหลี่จุยหย่วนมาแล้ว หญิงชราดูคล้ายจะลังเล เทียบเชิญในมือสั่นไหวเล็กน้อย ทว่าท้ายที่สุด เธอก็ไม่ได้สะบัดส่งให้เด็กหนุ่มดู
“เสี่ยวหย่วนเอ๋ย พวกเธอที่เป็นคนหนุ่มสาวมีภารกิจของตนเองที่ต้องไปจัดการ เรื่องมนุษยสัมพันธ์ไปมาหาสู่ในบ้านพวกนี้ ปล่อยให้คนแก่อย่างพวกเราจัดการเถอะนะ”
พูดพลาง หลิวอวี้เหมยก็เก็บเทียบเชิญนั้นไป