เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 128
หลี่ซานเจียงตะโกนจบถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่า ด้านหลังของรุ่นเซิง จ้วงจ้วง และอินเหมิง ยังมีใบหน้าแปลกหน้าตามติดมาอีกคนหนึ่ง
เด็กคนนี้หน้าตาขาวผ่องไม่เบา ท่าทางขี้อายเก็บเนื้อเก็บตัว มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นพวกที่เหมาะกับการมาเทียมเกวียนลากโม่เป็นอย่างยิ่ง
“เฮ้ เข้าท่า ยังไปล่อลวงเจ้าล่อตัวใหม่กลับมาได้อีกตัวหนึ่งด้วย”
ในมือของหลินซูโหย่ว่วถือเป็ดพะโล้น้ำเกลืออยู่ตัวหนึ่ง นี่เป็นของที่ตอนลงจากรถ เขาตั้งใจช่วยถือลงมาให้ ก่อนหน้านี้มัวแต่กังวลกระสับกระส่ายว่าพวกพี่หย่วนจะพาตนมาด้วยหรือไม่ เลยลืมเรื่องซื้อของฝากไปเสียสนิท
หากรู้ล่วงหน้าว่าก่อนหน้านี้จะขับผ่านตำบลสือหนาน ก็น่าจะบอกให้พี่ปินจอดรถสักหน่อย ตนจะได้ซื้อนมซื้อขนมปังกรอบอะไรทำนองนั้นบ้าง
บ้านเกิดของเขาค่อนข้างให้ความสำคัญกับมารยาทขนบธรรมเนียม หากเรื่องนี้รู้ไปถึงหูคุณปู่และอาจารย์ว่าตนมาเหยียบเรือนผู้อื่นด้วยมือเปล่าอย่างหน้าด้านๆ เช่นนี้ น้ำลายคงได้พ่นรดหน้าตนจนหนาเตอะสามชั้นเป็นแน่
หลี่ซานเจียงทักทายทุกคนให้เข้าบ้านอย่างอบอุ่น หลี่จุยหย่วนลงมาจากตัวของคุณทวด จูงมือคุณทวดเดินอยู่หน้าสุด
“จ้วงจ้วง เอ็งเป็นคนขับรถกลับมาเรอะ?”
“ใช่ครับ ผมสอบใบขับขี่ได้แล้ว เหมิงเหมิงก็สอบได้แล้วเหมือนกันครับ”