เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 125
บทที่ 125
ในที่สุด ฟ้าก็มืดลงแล้ว
ในห้องโถงเรือนหลังของบ้านสกุลจ้าว จัดโต๊ะกลมไว้ตัวหนึ่ง บนโต๊ะปูผ้าสีแดง ถ้วยชามตะเกียบและจอกสุรารอบโต๊ะจัดวางไว้อย่างเป็นระเบียบ ตรงกลางเป็นกับข้าวจานเย็นแปดอย่างและจานร้อนแปดอย่าง
กับข้าวร้อนและสุราตั้งทิ้งไว้นานเข้า ย่อมเย็นชืด ทว่านั่นต้องรอให้แขกมาถึงก่อน ค่อยยกกลับไปอุ่นใหม่
จ้าวเจวียนฮวา บรรพบุรุษรุ่นทวดแห่งบ้านสกุลจ้าวนั่งอยู่ตรงที่นั่งเจ้าภาพร่วม ก้มหน้าลงครึ่งหนึ่ง สีหน้าเคร่งขรึม
หญิงชรารุ่นราวคราวเดียวกับเธอในหมู่บ้านไม่ใช่ว่าไม่มี ทว่าแต่ละคนล้วนหลังค่อมแก่หง่อมจนดูแทบไม่ได้แล้ว ทว่าบนใบหน้าของเธอกลับแทบมองไม่เห็นริ้วรอยลึกเท่าใดนัก
เพียงแต่มนุษย์เราเมื่อถึงวัยหนึ่ง ต่อให้ยามปกติจะดูแลรักษาดีเพียงใด ก็ย่อมแสดงสภาพตามวัยนั้นออกมา หากคิดจะฝืนกฎเกณฑ์ ก็จะดูผิดแผกขัดตา
ใบหน้าของจ้าวเจวียนฮวา ขาวซีดจนเกินไป โหนกคิ้วโปน นูนคางยื่นไปข้างหน้า ริมฝีปากและจมูกหนาโด่ง เครื่องหน้าโดดเด่นเกินไปจนทำให้สัดส่วนโดยรวมดูพิลึกพิลั่น
คล้ายไม่สมควรมีชีวิตโลดแล่นอยู่บนโลกมนุษย์ ทว่าสมควรถูกตั้งบูชาไว้ในศาลเจ้ามากกว่า