เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 124
บทที่ 124
ตรงทางเข้าหมู่บ้านสือจัวมีโต๊ะหินตัวใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง บนหน้าโต๊ะสลักกระดานหมากรุกเอาไว้ ด้านล่างตั้งม้านั่งหินไว้หกตัว
เล่าลือกันว่าในรัชศกเต้ากวงแห่งราชวงศ์ชิง เคยมีนักพรตสองรูปจาริกแสวงบุญมาถึงที่นี่ พลันเกิดอารมณ์อยากประลองหมากรุกขึ้นมา จึงถากผาหินทำเป็นโต๊ะเก้าอี้ เชิญเหล่าผีพรายน้อยใหญ่จากทั่วสารทิศมาร่วมนั่งชมการเดินหมาก
หมากกระดานนั้น เล่นติดต่อกันนานถึงสามวันสามคืน
หลังหมากยุติลง นักพรตทั้งสองก็อันตรธานหายไป เหล่าผีพรายน้อยใหญ่ก็ไม่มารังควานชาวบ้านอีก ดินแดนแห่งนี้จึงสงบสุขร่มเย็นตั้งแต่นั้นมา
ปัจจุบัน มุมทั้งสี่ของโต๊ะหินล้วนแตกบิ่น ลวดลายบนหน้าโต๊ะสึกกร่อนตามกาลเวลาจนเลือนราง ม้านั่งหินหกตัวเหลือเพียงสอง ต้นหวายต้นหนึ่งเติบโตขึ้นข้างโต๊ะหินเดิม รากไม้ยิ่งมายิ่งใหญ่โตขดเคี้ยว ดันจนโต๊ะหินเอียงกระเท่เร่
กลุ่มคนเฒ่าคนแก่นั่งอยู่ใต้ต้นหวาย บ้างกำลังถักเสื้อ บ้างเย็บพื้นรองเท้า บ้างสูบยาเส้นพลางไอโขลกๆ นานๆ ทีจะเอ่ยปากพูดคุยกันสองสามคำ ก็ไม่มีทีท่าว่าจะสนุกสนานครื้นเครง
หากมองดูจากที่ไกลๆ จะแทบมองเห็นพวกเขาได้ไม่ชัดเจนนัก เพราะผิวหนังของคนชรากับเปลือกไม้ของต้นหวายแก่ แทบจะเป็นโทนสีเดียวกัน
ต่อให้เดินเข้าไปใกล้ๆ หากไม่เพ่งดูให้ดี ก็จะเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเพียงรากไม้แก่ๆ วงหนึ่งที่แตกแขนงออกมา