เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 121
หลี่จุยหย่วนถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ยืนอยู่ข้างกายหลินซูโหย่ว่ว ยื่นมือไปรูดซิปด้านข้างของกระเป๋าเป้เดินป่าบนหลังของเขาออก ดึงเชือกตาข่ายท่อนหนึ่งออกมา ส่งไปตรงหน้าหลินซูโหย่ว่ว
“ดึง”
หลินซูโหย่ว่วคว้าเชือกตาข่าย ออกแรงกระตุกดึงอย่างต่อเนื่อง ตาข่ายหวนคืนถิ่นก็ถูกเขานำมาถือไว้ในมืออย่างสมบูรณ์ สองมือจับปลายแต่ละด้านไว้ พร้อมที่จะคลี่ออกได้ทุกเมื่อ
“เตรียมเข้าทรงรับคนได้ตลอดเวลา”
ได้ยินดังนั้น หลินซูโหย่ว่วก็มีสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ปลายจมูกย่นขึ้นเล็กน้อย สองตาอยู่ในสภาวะกึ่งเปิดกึ่งตั้ง
กวนเจียงโส่วตอนที่ยังไม่ได้แต่งหน้า อารมณ์มักจะเข้าไม่ถึง ความเร็วและอัตราความสำเร็จในการเข้าทรงจะลดลง ดังนั้นหลินซูโหย่ว่วจึงเลือกที่จะอุ่นเครื่องไว้ล่วงหน้า
อาคารโรงพยาบาลสูงก็จริง แต่มันเทียบไม่ได้กับความสูงอันน่าเหลือเชื่อของห้างสรรพสินค้าเลย
ต่อให้หลินซูโหย่ว่วไม่เข้าทรง ด้วยฝีมือร่างกายในสภาวะปกติของเขา การจะรับหญิงสาวรูปร่างเพรียวบางที่ร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน ก็ไม่ใช่เรื่องยากเลย
แน่นอนว่า เขาอาจจะได้รับบาดเจ็บจากแรงกระแทก และในขณะเดียวกันโจวยวิ๋นยวิ๋นก็อาจจะบาดเจ็บด้วย