กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 120
“พวกแกสองคนพ่อลูก ทำไมเพิ่งจะมาเอาป่านนี้ฮะ”
เจิ้งฟางถือข้าวของพะรุงพะรังเต็มสองมือ เอ่ยบ่นถันหยุนหลงกับถันเหวินปิน
รถทัวร์ระยะไกลที่เธอนั่งมาถึงสถานีนานแล้ว เธอยืนรออยู่ที่นี่ตั้งนาน จนรำคาญพวกคนขับรถป้ายดำที่คอยเดินเข้ามาตื๊อเรียกลูกค้าจะแย่
ถันหยุนหลง: “ฉันไปถึงใต้หอพักลูกชายเธอตั้งแต่เที่ยงแล้ว”
เจิ้งฟาง: “ลูกไม่อยู่หอพักเหรอ”
“อยู่ แถมยังพอดีเห็นเขาเดินออกมาด้วย”
“แล้วทำไม……”
“พอเขาออกมาก็ไปกินข้าวเดินเล่นกับผู้หญิง ฉันเลยรอเขากลับมาน่ะสิ”
“งั้นแก……ก็สมควรรอจริงๆ นั่นแหละ”