กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 119
จะตายอย่างอนาถงั้นเหรอ
“หรือว่า โจวยวิ๋นยวิ๋นจะเป็นสิ่งอัปมงคล”
หลินซูโหย่ว่วลูบดวงตาของตนเอง ร้ายกาจถึงขั้นที่แม้จะเข้าใกล้ฉัน รูม่านตาแนวตั้งของฉันก็ยังจับสัมผัสไม่ได้เชียวหรือ
ลู่ยีพยักหน้า พลางเห็นพ้องด้วยอย่างยิ่ง:
“ผู้หญิงสวยๆ อ่อนโยนก็คือปีศาจดีๆ นี่เอง เธอสามารถกระชากวิญญาณนายไปจนหมดสิ้น ทำให้นายต้องนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงในหอพักคนเดียวจนนอนไม่หลับทั้งคืน”
“รุ่นเซิง ขนของได้แล้ว!”
เสียงของอินเหมิงดังมาจากปากบันไดชั้นใต้ดิน
“ไปเดี๋ยวนี้”
รุ่นเซิงเดินตรงไปพลางถกแขนเสื้อขึ้นไปด้วย