เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 118
บทที่ 118
คนที่ซุกซนไม่ได้มีเพียงเฒ่าเซวียเท่านั้น สุสานบรรพชนของตระกูลเจิงและตระกูลเจิ้งต่างก็ตื่นเต้นดีใจจนปริแตกออกเช่นเดียวกัน
แม้จะบอกว่าสามศิษย์พี่น้องนี้ในยามนี้ตายไปโดยไร้ซึ่งความเสียดายแล้วก็ตาม ทว่าหลี่จุยหย่วนย่อมไม่อาจปล่อยให้ศพของพวกเขาต้องตากแดดตากลมอยู่กลางป่าเขากลางแจ้งได้
ทุกคนจึงจำต้องเสียเวลาไปไม่น้อย ช่วยซ่อมแซมสุสานบรรพชนให้แก่พวกเขา ฝาโลงที่ปริแตกออกก็ใช้ด้ามธงค่ายกลมาทำเป็นตะปูตอกตรึงไว้ใหม่อีกครั้ง
หลี่จุยหย่วนยิ่งวิ่งรอกไปจนทั่วยอดเขาทั้งสามลูก ช่วยโกยดินกลบให้แก่แต่ละบ้าน
เมื่องานเสร็จสิ้น ทุกคนก็เตรียมตัวลงจากเขาเพื่อกลับไปยังตำบลหมินอัน
ถันเหวินปินใช้พลั่วยันพื้นกวาดสายตามองไปด้านหลังเนินเขาแวบหนึ่ง ก็ถึงกับหลุดขำออกมาตรงๆ
นักศึกษาทั้งหกคนนั้นหลังจากถูกคนบ้าตดอัดหน้าจนตื่นขึ้นมา นึกไม่ถึงเลยว่าจนป่านนี้แล้วก็ยังคงหยุดนิ่งอยู่ที่เดิม บางคนกำลังร้องไห้ บางคนกำลังเหม่อลอย และบางคนกำลังทะเลาะทุ่มเถียงกัน
หากคนธรรมดาต้องมาเผชิญกับประสบการณ์ฝันร้ายเช่นนี้ สภาพจิตใจพังทลายก็ถือเป็นเรื่องปกติ ทว่าคนทั้งหกคนนี้อย่างไรเสียก็เป็นถึงทีมสำรวจผจญภัย ซ้ำยังเป็นฝ่ายดื้อดึงไม่ฟังคำเตือนเลือกที่จะไปหมู่บ้านเจิ้งเหมินเองแท้ๆ บัดนี้ถูกช่วยชีวิตออกมาได้แล้ว ทว่ากลับยังคงมีสภาพเช่นนี้อยู่ ก็ช่างดูน่าขันและน่าสมเพชอยู่บ้างจริงๆ