กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 117
บทที่ 117
เปลวเพลิงบนร่างของปลาใหญ่พวยพุ่งขึ้นมา ราวกับตั้งเสาเพลิงขนาดมหึมาขึ้นมาต้นหนึ่ง
ตรงตำแหน่งปากปลาปรากฏรอยนูนปูดขึ้นมาไม่หยุด ทว่ามันกลับยังคงปิดสนิทแน่นอยู่อย่างนั้น
การดิ้นรนของอวี้ซวีจื่อพูดได้ว่าสุดกำลัง ทว่าความเคียดแค้นพยาบาทของปลาใหญ่ยิ่งไร้ที่สิ้นสุด
มันรู้ดีว่าจุดจบของตนถูกกำหนดไว้ตั้งนานแล้ว ทว่ามันสามารถเลือกหนทางที่จะจบลงได้
ผู้ยินยอมพร้อมใจติดเบ็ด
คือการตัดสินใจขั้นสุดท้ายของมัน
ในฐานะที่เป็นปลาตัวหนึ่ง มันย่อมรู้ซึ้งดีว่าการถูกเบ็ดเกี่ยวแล้วตกขึ้นพ้นผิวน้ำหมายถึงสิ่งใด
ทว่าในสายตาของมัน