เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 109
บทที่ 109
"เหมิงเหมิง มาสิ มืดค่ำทางมันลื่น เธอเดินตามฉันนะ โอ๊ย!"
เจิ้งเจียอี๋เพิ่งพูดจบ ตัวเองก็ลื่นล้มก้นจ้ำเบ้าไปทีหนึ่ง
อินเหมิงก้าวเข้าไปข้างหน้า ยื่นมือออกไปช่วยพยุงเธอขึ้นมาก่อน จากนั้นเสียง "คลิก" ก็ดังขึ้น เธอเปิดไฟฉายแรงสูงกันน้ำที่พกติดตัวมา
"เหมิงเหมิง เธอนี่ยังคิดได้รอบคอบเหมือนเดิมเลยนะ" เจิ้งเจียอี๋ยิ้มพลางปัดฝุ่นที่กางเกงของตนเอง
อินเหมิงมองดูเธออย่างจนใจเล็กน้อย
นี่คือเด็กสาวที่ร่าเริง จิตใจดี เข้มแข็งและมีเหตุผล อีกทั้งหน้าตายังค่อนข้างสะสวยอีกด้วย
ระหว่างทางที่มาด้วยกัน ปากของเธอถ้าไม่ "จ้อไม่หยุด" ชวนคุยโน่นคุยนี่ ก็เอาแต่ส่งเสียง "คิกคัก" หัวเราะร่า ทำเอาหูของอินเหมิงล้าไปหมด ทว่ากลับไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด
ในชีวิตที่ผ่านมาจนถึงตอนนี้ของอินเหมิง ในอดีตเธอเคยเฝ้าร้านขายโลงศพ พอมาอยู่ที่หนานทง แม้ว่ารอบกายจะมีพวกพ้อง ทว่ากลับไม่เคยมีบทบาท "เพื่อนสนิท" ในความหมายที่แท้จริงเลยสักคน