เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 107
บทที่ 107
วัดวาอารามลึกสงัด ภายในลานมีบ่อน้ำโบราณอยู่ปากหนึ่ง ด้านบนปิดทับด้วยแผ่นหินเขียว บนแผ่นหินคลุมทับด้วยผ้าห่มธารณีมนตร์ โซ่เหล็กสี่เส้นทอดยาวจากขอบบ่อไปยังมือของรูปสลักหินพระอรหันต์ทั้งสี่ทิศ
พระชราเคราขาวรูปหนึ่ง นั่งขัดสมาธิเจริญภาวนาอยู่หน้าบ่อน้ำ บริเวณจุดนี้เดิมทีก็มิได้เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมอยู่แล้ว หลายวันก่อนเจ้าอาวาดยิ่งออกคำสั่งเข้มงวดห้ามมิให้พระสงฆ์ในวัดเฉียดกรายเข้ามาใกล้
ตะวันรอนคล้อยต่ำ เงาของพระชราถูกทอดทอดยาวออกไปไกลแสนไกล จนกระทั่งมีอีกเงาร่างหนึ่ง เหยียบย่ำลงมาบนเงานั้น
พระชราลืมตาขึ้น ถอนหายใจอย่างโล่งอก: "ประสกหลิว ในที่สุดโยมก็มาเสียที"
น้าหลิวโยนถุงใบใหญ่ในมือลงบนพื้น เดินตรงไปยังรูปสลักหินพระอรหันต์ตนหนึ่ง ยื่นมือออกไปคว้าโซ่เหล็กเส้นหนึ่ง แล้วออกแรงดึงกระชากไปด้านหลัง
พร้อมกับเสียง "แกรกกราก" ที่ดังก้องขึ้น โซ่เหล็กอีกสามเส้นก็พลอยขยับตามไปด้วย หินสี่ก้อนที่ค้ำยันอยู่ตรงกึ่งกลางปากบ่อจึงถูกเปิดออก
น้าหลิวเดินมาที่ริมปากบ่อ เลิกผ้าห่มธารณีมนตร์ออก โยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็ยกเท้าขึ้น เตะแผ่นหินเขียวแผ่นบนสุดจนพลิกคว่ำดัง "ปัง"
พระชรามิได้เอ่ยคำใดมากความ เพียงแต่ก้มลงเก็บผ้าห่มธารณีมนตร์ขึ้นมาไว้ในมืออย่างเงียบงัน