กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 106
บทที่ 106
ทันทีที่ถันเหวินปินก้าวเข้าห้องผ่าตัด ก็เห็นฟ่านซู่หลินล้มก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้น สองขายังคงถีบยันพื้น กระเถิบถอยร่นมาทางประตูเสียงดัง "ครืดๆๆ"
"พี่ฟ่าน ทำไมพี่ไม่ระวังจนล้มลงไปแบบนี้ล่ะครับ มา ผมช่วยพยุงขึ้นมานะ"
ฟ่านซู่หลินหันขวับมามองถันเหวินปิน พร้อมกับชี้นิ้วไปยังรุ่นเซิงที่เปลือยท่อนบน:
"นายเรียกไอ้สิ่งนี้ว่าหนามเรอะ?"
"มันก็ไม่ได้มีเกณฑ์ระบุไว้ชัดเจนสักหน่อยนี่ครับ ว่าหนามมันต้องยาวเท่าไรหนาเท่าไร"
"นี่เรียกว่าตำเข้าไปเล่มหนึ่งเรอะ? นายนับดูสิ ว่ามันมีกี่เล่มแล้ว!"
"พี่ก็พูดไป ใครกินข้าวจะมานั่งนับว่าในชามมีข้าวกี่เม็ดกันเล่าครับ"
"ไม่เอา เคสนี้ฉันทำไม่ได้ ฉันทำไม่ไหวจริงๆ!" ฟ่านซู่หลินลุกขึ้นจะเดินออกไปข้างนอก