เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 94
บทที่ 94
น้าฉินพูดแบบนั้นจริงๆ และก็ลงมือทำแบบนั้นจริงๆ
เขาเดินไปใต้โครงค้างไม้เลื้อย ยกตะกร้าเครื่องมือที่วางอยู่ตรงนั้นขึ้นมา อันดับแรกหยิบค้อนออกมาจากข้างในหนึ่งอัน จากนั้นก็ยื่นมือไปเขี่ยดู ควักเอาตะปูกำมือหนึ่งออกมาจากชั้นล่างสุด
ตะปูแต่ละตัวยาวเท่ากับตะเกียบ หัวตะปูหนาเท่ากับนิ้วหัวแม่มือ สนิมเขรอะไปหมด
นี่คือ ตะปูตอกฝาโลง
น้าฉินใช้มือเดียวกำตะปูตอกฝาโลงไว้แล้วสะบัดข้อมือเบาๆ สนิมทั้งหมดก็ร่วงหลุดออกไปจนหมดสิ้น แต่สีสันที่เผยออกมาข้างใน กลับเป็นสีดำเข้มที่มีระดับการปกคลุมไม่เท่ากัน
นี่ไม่ใช่สีเดิมของตะปู แต่เป็นไอศพที่ซึมลึกเข้าไปผ่านวันเวลาอันยาวนาน
แม้จะไม่ได้เดินบนเส้นทางสู่ยมโลก หลี่จุยหย่วนก็คล้ายจะมองเห็นไอหมอกสีดำที่แผ่ออกมาจากตะปูแต่ละตัวเหล่านี้ได้
นั่นหมายความว่า พวกมัน เพิ่งจะถูกถอนออกมาจากโลงศพของสิ่งอัปมงคลร้ายแรงตัวใดตัวหนึ่งเมื่อไม่นานมานี้เอง