เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 93
บทที่ 93
“ขอตั้งจิตอธิษฐานด้วยความจริงใจ ประกาศก้องต่อแม่น้ำ ลำธาร ทะเลสาบ และท้องทะเล...”
ในตอนที่เสียงของหลิวอวี้เหมยดังขึ้น แม้ตัวของหลี่จุยหย่วนจะยังคงยืนอยู่ในห้อง แต่สติสัมปชัญญะกลับตกอยู่ในภวังค์อันแปลกประหลาดชนิดหนึ่ง
ในสายตาของเขา ตะเกียงมังกรทองเงยหน้าดวงนั้น คล้ายกับมีชีวิตขึ้นมาในทันที
ร่างของมังกรทองหลุดลอยออกมาจากดวงตะเกียง ตอนแรกบิดตัว จากนั้นก็บินวนเวียน ไส้ตะเกียงดั่งเปลวเพลิง ลมหายใจแฝงไว้ด้วยความพลุ่งพล่าน
มันลอยพ้นจากพื้น บินมาตรงหน้าตน จากนั้นก็บินวนเวียนอยู่รอบตัว
เหมือนกับมีอะไรบางอย่างถูกเผาไหม้ แต่กลับไม่มีกลิ่นไหม้เกรียมใดๆ มีเพียงละอองควันเป็นสายกับเสียงดังกังวานแผ่วเบาที่แว่วอยู่ข้างหู
หากจะเปรียบเทียบให้เห็นภาพ นั่นก็คือผ้าโปร่ง
ผ้าโปร่งชั้นหนึ่ง ที่ปกคลุมอยู่ใต้ฝ่าเท้า คลุมทับอยู่บนเส้นทาง บดบังโชคชะตาเอาไว้