เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 95
บทที่ 95
“อ้าว อรุณสวัสดิ์ครับน้า นี่สำหรับน้าครับ”
“คุณป้าครับ วันนี้สีหน้าดูสดใสมากเลยนะครับ นี่ของป้าครับ”
“พี่สาว แหวนวงนี้สวยจังเลย แฟนซื้อให้ใช่ไหมล่ะเนี่ย เฮ้อ ฉันดูแวบเดียวก็รู้แล้ว จะจัดงานแต่งเมื่อไหร่ อย่าลืมเรียกฉันนะ เดี๋ยวฉันให้ตาแก่ถันไปช่วยใส่ซองแทนฉันเอง”
เดิมทีถันหยุนหลงเอนหลังพิงเก้าอี้ทำงาน สองเท้าวางพาดอยู่บนโต๊ะทำงานกำลังสัปหงกอยู่ นอนๆ อยู่ข้างหูก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นมา
พอลืมตาขึ้น ก็เห็นลูกชายของตนกำลังแจกอาหารเช้าพลางพูดคุยทักทายกับเพื่อนร่วมงานในห้องทำงานอย่างเป็นธรรมชาติ
ถันหยุนหลงรู้ดีมาตลอดว่าลูกชายของตนมีนิสัยเปิดเผยเข้ากับคนง่าย แต่ความรู้สึกที่แสดงออกมาในเวลานี้ กลับทำให้คนเป็นพ่ออย่างเขารู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง
ดูเผินๆ เหมือนกระตือรือร้น แต่แท้จริงแล้วกลับแฝงไว้ด้วยความเหินห่างที่ไม่ทำให้คนรู้สึกรังเกียจ ปฏิกิริยาของพวกเพื่อนร่วมงานก็น่าสนใจมากเช่นกัน ไม่ได้ทำตัวตามสบายเหมือนเวลาเผชิญหน้ากับลูกหลานของเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ แต่กลับแฝงความสำรวมไว้เล็กน้อย
บรรยากาศแบบนี้ คนที่ไม่รู้อาจจะนึกว่ามีผู้นำระดับสูงคนไหนในกรมจงใจลงมาตรวจเยี่ยมประชาชนด้วยตัวเองเสียอีก