เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 92
บทที่ 92 (ต่อ!)
แม้ว่าพิธีเข้าสู่สำนักจะจัดขึ้นในตอนเที่ยง แต่แต่เช้าตรู่ หลี่จุยหย่วนก็ไปถึงแล้ว โดยมีถันเหวินปิน รุ่นเซิง และอินเหมิงเดินตามหลังมา
เดิมทีคิดว่าจะไปดูว่าพอจะช่วยย้ายบ้านได้หรือไม่ แต่พอไปถึงที่หมายกลับพบว่าตึกนั้นว่างเปล่าไร้ผู้คนไปนานแล้ว
การย้ายบ้านของคุณย่าหลิว หมายถึงการที่ตัวคนย้ายไปอยู่อีกหลังหนึ่งจริงๆ เครื่องเรือนและของใช้ทั้งหลายล้วนทิ้งไว้ที่นี่ อย่างไรเสียตึกนี้ก็เป็นของบ้านเธอ จะวางไว้ที่ไหนมันก็คือวางไว้เหมือนกัน
พวกหลี่จุยหย่วนทำได้เพียงกลับมาที่มหาวิทยาลัยอีกครั้ง มุ่งหน้าไปยังเขตบ้านพักครอบครัวของบรรดาอาจารย์อาวุโส ที่นี่มีบ้านแถวเรียงราย แต่ตัวบ้านและลานบ้านค่อนข้างเล็ก
ถันเหวินปินไปสืบหาตำแหน่งเดิมของบ้านวิศวกรหลัวมาได้ พอทุกคนไปถึงที่นั่น ก็เห็นผู้ชายคนหนึ่งกำลังถือค้อนเสริมความแข็งแรงให้โครงค้างไม้เลื้อยอยู่ในลานบ้านเล็กๆ
หลี่จุยหย่วนตะโกนขึ้นว่า: “น้าฉิน ขวดซีอิ๊วในครัวล้มแล้วครับ”
“จริงเหรอ งั้นฉันต้องรีบไปตั้งขึ้นมาแล้วสิ”
น้าฉินตอกตะปูเสร็จ ก็หันหลังกลับมา มองไปยังหลี่จุยหย่วน ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม