เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 89
“มีผี”
ชั่วพริบตานั้น ถันเหวินปินรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกสายหนึ่งพุ่งวาบจากก้นกบขึ้นสู่กระหม่อม เขาลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้โดยสัญชาตญาณ
จากนั้น เขาก็เอี้ยวตัวครึ่งหนึ่งอยู่กับที่อย่างไม่ลังเล คว่ำหนังสือวิชาการในมือ “ปัง” ลงบนใบหน้าของหลินซูโหย่ว่วทันที
ม่านตาแนวตั้งเปิด เห็นสิ่งอัปมงคล
ถันเหวินปินย่อมรู้คุณสมบัติพิเศษของหลินซูโหย่ว่วดี ตาของหมอนี่เหมือนกับเรดาร์ไม่มีผิด
แต่ปัญหาก็คือ แกไม่ดูเลยหรือว่าตอนนี้แกอยู่ในสภาพแบบไหน…ต่อให้แกมองไม่เห็นตัวเอง อย่างน้อยก็ต้องดูด้วยว่าคนที่มาเฝ้าไข้แกอยู่อย่างฉันตอนนี้ มันมีน้ำยาแค่ไหนกันเชียว!
แต่หลินซูโหย่ว่วในตอนนี้ไม่ได้มีสติแจ่มใส หลังจากผ่านการรักษาและกำลังให้น้ำเกลืออยู่ ตอนนี้เขาเหมือนอยู่ในสภาวะหมดสติแบบพิเศษมากกว่า
ร่างกายของเขาเริ่มกระตุกเกร็ง คล้ายกับอยากจะลุกขึ้น ทว่าร่างกายที่อ่อนแอและบาดเจ็บไม่อาจทำให้เขาพยุงตัวขึ้นมาได้
ริมฝีปากของเขาสั่นระริก คล้ายกับกำลังละเมอ: