เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90
เด็กหญิงตัวน้อยจิงจิงนอนดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้น แขนขาปัดป่าย กรีดร้องไม่หยุด เลือดหมาเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า
ความจริงพิสูจน์แล้วว่า วัตถุดิบชั้นสูง แม้จะใช้วิธีการที่เรียบง่ายที่สุด ก็ยังคงส่งผลสัมฤทธิ์ได้เสมอ
เจ้าหมาดำที่บ้าน ขี้เกียจก็ส่วนขี้เกียจ ทว่ามันดูแลตัวเองได้ดีมากจริงๆ คุณภาพของเลือดหมาดำที่มันผลิตออกมา ย่อมจัดเป็นชั้นยอดอย่างแน่นอน
“คุณลุงช่วยหนูด้วย! คุณลุงช่วยหนูด้วย พี่เลี่ยงเลี่ยงช่วยหนูด้วย! พี่เลี่ยงเลี่ยงช่วยหนูด้วย!”
จิงจิงเริ่มร้องขอความช่วยเหลือ เธอไม่ได้สัมผัสถึงกลิ่นอายคุกคามบนร่างของเด็กหนุ่ม ทว่าความเด็ดขาดเฉียบไวของเด็กหนุ่ม ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัว
ตอนที่หลี่จุยหย่วนถีบจิงจิงล้มลง เซวียเลี่ยงเลี่ยงชะงักอึ้งไป วิศวกรหลัวลุกพรวดขึ้นมาจากโซฟาทันที
ตอนที่หลี่จุยหย่วนปาเลือดหมาดำใส่ร่างของจิงจิง เซวียเลี่ยงเลี่ยงและวิศวกรหลัวยิ่งพากันถอยหลังไปหนึ่งก้าวพร้อมๆ กัน
ตอนที่หลี่จุยหย่วนตะโกนบอกว่าจิงจิงถูกสิงสู่ ขณะเดียวกันจิงจิงก็กำลังร้องไห้ตะโกนขอความช่วยเหลือเสียงดังลั่นนั้น…
เซวียเลี่ยงเลี่ยงและวิศวกรหลัวขนาบซ้ายขวา ต่างคนต่างกดแขนข้างหนึ่งและขาข้างหนึ่งของจิงจิงเอาไว้คนละข้าง