เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71
ป่วยเรื้อรังข้างเตียงไร้ลูกกตัญญู
ในงานศพ คนที่ร้องไห้ฟูมฟายตีอกชกหัวแสดงท่าทางเกินจริง มักจะไม่ใช่ลูกหลานที่คอยปรนนิบัติดูแลอยู่ข้างกายตลอดทั้งปีทั้งชาติ
ตรงกันข้าม คนที่คอยเฝ้าดูแลรับใช้ส่งเสียวันแล้ววันเล่าจนกระทั่งส่งคนแก่จากไป ยามจัดงานศพมักจะร้องไห้ไม่ออก
สิ่งใดก็ตามที่สามารถเติมคำว่า “คุณค่า” ต่อท้ายได้ ล้วนมีขีดจำกัดทั้งสิ้น อย่างเช่นอารมณ์ความรู้สึก
เมื่อถูกเผาผลาญไปนานวันเข้า ย่อมต้องมอดดับจนว่างเปล่าไปเองเป็นธรรมดา
เหมือนอย่างอินเหมิงในเวลานี้ เธอยิ้มออกมา ไม่ใช่การฝืนยิ้มกลบเกลื่อน แต่เป็นความรู้สึกโล่งใจและเป็นโชคดีอย่างหนึ่ง
คุณปู่ของเธอถูกกักขังอยู่ในโลงศพ ส่วนเธอก็ถูกกักขังอยู่ในร้านโลงศพ
สองปู่หลาน ต่างฝ่ายต่างก็ทนทุกข์ทรมานด้วยกันทั้งคู่
บัดนี้ ในที่สุดทั้งสองฝ่ายต่างก็ได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระเสียที