เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 70
รุ่นเซิงและถันเหวินปินหันไปมองหลี่จุยหย่วนทันที สายตาเป็นประกายแวววาว ยามนี้ความเงียบงันมีความหมายยิ่งกว่าเสียงพูดใดๆ
ตั้งแต่ก้าวออกจากบ้านจนถึงตอนนี้ พวกเขาผ่านเรื่องราวแปลกประหลาดพิลึกพิลั่นมาไม่น้อย ได้เห็นศพจมน้ำมาแล้วตั้งมากมาย ทว่าการกินเนื้อปลาจานโตจนอิ่มตื้อเกินไปในคราวเดียว ย่อมทำให้เริ่มคิดถึงอาหารรสจืดเบาๆ เพื่อฟื้นฟูกระเพาะอาหารขึ้นมาบ้าง สำหรับพวกเขาทั้งสองคนแล้ว การงมศพแบบปกติทั่วไปถือเป็นการผ่อนคลายอารมณ์ชั้นดีทีเดียว
หลี่จุยหย่วนพยักหน้า
ทั้งสองคนสบตากันแล้วยิ้มออกมาทันที รุ่นเซิงจุด “ซิการ์” ตัวหนึ่งขึ้นมาสูบ ส่วนถันเหวินปินก็ถูมือไปมาด้วยความตื่นเต้นไม่หยุด
อินเหมิงเดินเข้าไปในห้องด้านใน เธอผลักฝาโลงศพเปิดออกก่อนเป็นอันดับแรก จากนั้นก็เดินออกไปยกกาดินเผาที่ตั้งทิ้งไว้จนอุ่นเข้ามาด้านใน รินใส่ชามแล้วใช้ช้อนค่อยๆ ป้อนเข้าปากชายชราทีละน้อย นี่ไม่ใช่ยารักษาโรค แต่ดูเหมือนน้ำเชื่อมข้นๆ ชนิดหนึ่งที่นำมาใช้เพื่อยื้อชีวิตของชายชราเอาไว้
หลังจากป้อนเสร็จแล้ว อินเหมิงก็นำอ่างน้ำร้อนเข้ามา จัดการเปลี่ยนผ้าอ้อมผืนใหม่ให้ชายชรา พร้อมทั้งเช็ดถูร่างกายให้อย่างพิถีพิถัน และสุดท้ายก็เปลี่ยนเสื้อผ้าที่สะอาดเรียบร้อยให้ พอทำทั้งหมดนี้เสร็จสิ้น เธอก็ใช้หลังมือปาดเหงื่อ
ชายชราลืมตาขึ้น
อินเหมิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมา:
“คุณปู่ ท่านลืมตาได้แล้วจริงๆ ด้วย สีหน้าดูดีขึ้นเยอะเลย ดูท่าใกล้จะหายแล้วนะคะ”