เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 72
ในสายตาของใครหลายคน ความคิดถึงบ้านเกิดเปรียบเสมือนสุราเก่าแก่ที่หมักบ่มไว้ในไหใต้ดิน หากไม่ยกจอกสุรานั้นขึ้นมาก็ดูเหมือนจะไม่คู่ควรกับการเอ่ยคำว่าคิดถึงบ้าน
ทว่าในบางครั้ง มันกลับดูเหมือนเครื่องดื่มเจี้ยนลี่เป่าสักกระป๋องหนึ่งมากกว่า
เปิดฝากระป๋องออก เสียง “เป๊าะ” ดังขึ้น อารมณ์ความรู้สึกก็พวยพุ่งออกมาพร้อมกับฟองก๊าซ น้ำตากับน้ำอัดลมเอ่อล้นออกมาพร้อมๆ กัน ดื่มเข้าไปคำหนึ่ง ฟองก๊าซก็เริงระบำอยู่บนปลายลิ้น
เหมือนกับนักเรียนประจำที่พอโรงเรียนปิดเทอมก็รีบร้อนวิ่งเต้นกลับบ้าน เด็กเล็กๆ ที่ถูกส่งไปอยู่บ้านคนอื่น กลางวันก็วิ่งเล่นกันสนุกสนานดี แต่พอดกค่ำก็ร้องไห้โยเยอยากจะกลับบ้าน
ถันเหวินปินถือเป็นคนที่ดูมีความเป็นมนุษย์ปกติมากที่สุดในบรรดาเด็กๆ ที่ก้าวออกจากบ้านกลุ่มนี้
ดังนั้น ปฏิกิริยาของเขาจึงตื่นเต้นเร้าใจที่สุด
คล้ายกับว่าต้องรอให้ฝ่าเท้าได้เหยียบลงบนลานหน้าบ้าน ได้โผเข้าไปสวมกอดหลี่ซานเจียงอย่างแรงสักที และได้ยินเสียงปู่หลี่ตะโกนเรียกตนเองว่า “จ้วงจ้วง” อีกสักครั้ง เขาถึงจะสามารถยืนยันตอกฝาโลงในก้นบึ้งหัวใจได้อย่างแท้จริง:
เฮ้อ ในที่สุดตัวเองก็กลับมาถึงแล้ว เรื่องราวอันตรายน่าสะพรึงกลัวที่ประสบพบเจอมาตลอดเส้นทางนั้น ได้จบสิ้นลงไปเปลาะหนึ่งแล้วจริงๆ
ความรู้สึกแบบนี้ ไปหาจากพ่อแท้ๆ แม่แท้ๆ ของตัวเอง ก็ให้ไม่ได้จริงๆ