เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 69
“อ๊าก... อื้อๆ!”
เสียงกรีดร้องของถันเหวินปินกำลังจะเปล่งออกมา ก็ถูกมือข้างหนึ่งปิดปากไว้ อุดกลับเข้าไปอย่างดุดัน เขาลืมตาโต จ้องมองใบหน้าแก่ชราตรงหน้าตนด้วยความตื่นตระหนก
ชายชราแย้มยิ้ม กำลังจะเอ่ยปากอะไรบางอย่าง ทว่ากลับพบว่าชายหนุ่มตวัดสองแขนขึ้นด้านบน พันขาทั้งสองข้างลงด้านล่าง ออกแรงที่เอวบิดหมุนตามน้ำ “หือ?”
ชายชราส่งเสียงประหลาดใจออกมาคำหนึ่ง ดูเหมือนจะจำได้ว่านี่คือทักษะการต่อสู้ระยะประชิดกับศพจมน้ำ “หือ?”
ส่วนถันเหวินปินนั้นตกตะลึงอย่างสิ้นเชิง เพราะเขาพบว่าตนเองคว้าพันจับได้เพียงความว่างเปล่า ราวกับชายชราไม่มีตัวตนอยู่จริง แต่ปัญหาก็คือปากของตนกลับถูกอีกฝ่ายปิดไว้จริงๆ
“ไอ้หนุ่ม ข้าปล่อยเจ้าก็ได้ แต่เจ้าอย่าส่งเสียงเอะอะนะ ข้าแก่แล้ว ฟังเสียงกรีดร้องไม่ไหว” ถันเหวินปินพยักหน้า
ชายชราเอามือออกจากปากของถันเหวินปิน “ไอ้หย่วน รุ่นเซิง มีผี!”
“หึๆ”
ชายชราถูกทำให้ขำ ลุกขึ้น ก้าวข้ามออกจากโลงศพที่ถันเหวินปินนอนอยู่ “ไอ้หย่วน รุ่นเซิง!”