เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 68
“ฮ่า ฮ่าๆ ฮ่าๆๆๆๆๆ...”
ทีแรก ถันเหวินปินเพียงแค่หัวเราะออกมาคำหนึ่ง จากนั้นก็อดไม่ได้ที่จะยิ่งหัวเราะยิ่งเกินจริงไปเรื่อยๆ ค่อยๆ พลอยพารุ่นเซิงและเซวียเลี่ยงเลี่ยงให้หัวเราะตามไปด้วย หลี่จุยหย่วนครั้งนี้ไม่ได้จงใจแสดงละครเพื่อเข้าพวก เขาก็ไม่ได้หัวเราะส่งเสียงออกมาจริงๆ ทว่ามุมปากกลับยกขึ้นเล็กน้อย
ผ่านพ้นอันตราย ได้ยลโฉมความลี้ลับ ภายใต้การเคี่ยวกรำสารพัด ในที่สุดก็รอดตายมาได้หวุดหวิด
คนปกติล้วนมีพรสวรรค์ประเภทยาหายเจ็บก็ลืมแผล เรื่องที่ทุกข์ยากลำบากเพียงใด เมื่อข้ามพ้นมาได้ สมองก็จะช่วยเจือจางการรับรู้ด้านลบให้คุณโดยเจตนา กระทั่งสามารถทำให้คุณยามหวนนึกถึง ลิ้มรสสัมผัสได้ถึงความหวานหอมละมุนคล้ายกับการได้ลิ้มรสเกสรดอกไม้ริมทางระหว่างไปกลับโรงเรียน
ถันเหวินปินในตอนนี้ รู้สึกถึงความปลอดโปร่งโล่งสบายตั้งแต่หัวจรดเท้า การผจญภัย ช่างชวนให้เสพติดจริงๆ
เพียงแต่หัวเราะไปหัวเราะมา รอบด้านก็เริ่มสั่นสะเทือนขึ้น ถันเหวินปินสะดุ้งตกใจ “หัวเราะจนเกิดความถี่พ้องเลยเหรอ”
ย่อมไม่ได้เกิดจากการหัวเราะอย่างแน่นอน ทว่ามันสั่นสะเทือนจริงๆ หินด้านบนเริ่มกลิ้งตกลงมา ทั้งสี่คนรีบลุกขึ้นทันที มุ่งหน้าไปยังพื้นที่ราบเรียบด้านล่าง
ผ่านไปครู่หนึ่ง แรงสั่นสะเทือนก็เลือนหายไป กลับคืนสู่ความสงบ ทว่าตำแหน่งที่ทั้งสี่คนเคยอยู่ก่อนหน้านี้ กลับยุบตัวลงไปเป็นหลุมใหญ่ รอยแยกหินที่ปีนออกมาก็หายวับไป ความจริง ต่อให้ยังหาเจอก็ไร้ความหมายแล้ว เพราะช่องทางข้างล่างย่อมถูกปิดตายไปแล้วอย่างแน่นอน