เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 67
คนที่น่าจะถูกแช่อยู่ที่นี่มานานกว่าหนึ่งร้อยปี กลับยังสามารถส่งสัญญาณทางสายตาและทำปากขยับเตือนคุณได้ ในวินาทีนี้ ความตื่นตะลึงจากการกระทำของเขา ยิ่งเกินกว่าคนที่นั่งอยู่บนเตียงเสียอีก
ไม่ใช่แค่หลี่จุยหย่วน ความจริงทุกคนต่างมองสลับไปมาระหว่างประตูบานใหญ่กับเตียงหลังใหญ่ตลอดเวลา ย่อมมองเห็นการชี้นำของคนผู้นั้นเช่นกัน เพียงแต่รุ่นเซิงเชื่อฟังคำพูดของหลี่จุยหย่วนเสมอมา ส่วนถันเหวินปินจะแสดงฝีมือเฉพาะตอนช่วยสร้างบรรยากาศเท่านั้น แต่ไม่เคยสอดปากในกระบวนการตัดสินใจ มีเพียงเซวียเลี่ยงเลี่ยงที่ยื่นมือไปจับแขนของหลี่จุยหย่วน ออกแรงดึงไปทางเตียงเบาๆ เล็กน้อย
“เสี่ยวหย่วน ตัดสินใจเถอะ”
เซวียเลี่ยงเลี่ยงแสดงท่าทีของตนออกมาอย่างเงียบเชียบ เขาอยากไปทางเตียง นั่นก็เป็นทางเลือกของหลี่จุยหย่วนเช่นกัน
ในบางครั้ง ความซับซ้อนของธรรมชาติมนุษย์ การหลอกลวงหักหลัง ตรรกะหน้าหลังอันชวนตาลายเหล่านั้น ล้วนสามารถโยนทิ้งไปได้ ยามวิเคราะห์โจทย์เพียงแค่จับจุดสำคัญก็พอ
ต้องรู้ไว้ว่า ในตอนนั้นคนยุคราชวงศ์ชิงทั้งสี่คนนี้ก็น่าจะเจอกับสถานการณ์เดียวกัน และก็น่าจะทำการตัดสินใจที่ปกติที่สุดด้วยการพุ่งเข้าไปในประตู จากนั้นพวกเขาก็เปลี่ยนจากคนกู้ศพกลายมาเป็นคนแบกเตียง ความจริงแล้ว ไม่ต้องให้คนผู้นั้นเตือนด้วยตนเองด้วยซ้ำ เมื่อพวกเขาทั้งสี่คนปรากฏตัวในหมู่คนแบกเตียงด้วยสภาพเช่นนี้ ในใจของหลี่จุยหย่วนก็มีคำตอบอยู่แล้ว