เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 64
หลิวถิงเดินยิ้มแย้มเข้ามาในศาลา เธอยังคงสวมใส่เสื้อผ้าชุดเดิมเหมือนตอนอยู่บ้านหลี่ซานเจียง เรียบง่าย หลวมสบาย สะดวกต่อการทำงาน คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว คงคิดว่าเธอเป็นแม่ครัวในครัวหลังของคลับเฮาส์ที่ไร้กิริยามารยาทเดินเตร็ดเตร่ออกมา
“ฉันได้ยินคนเขาพูดกันว่า เสี่ยวหย่วนมาแล้วเหรอคะ”
หลิวอวี้เหมยเงยหน้าขึ้นมองไปทางทิศตะวันตกเฉียงใต้เล็กน้อย หลิวถิงมองตามสายตานั้นไป บนม้านั่งหินยาว เด็กชายและเด็กหญิงนั่งเบียดเคียงข้างกัน ตรงตำแหน่งนั้น ด้านซ้ายคือสระบัว ด้านขวาสามารถมองทอดสายตาชมเมืองซานเฉิงจากมุมสูงได้ เรียกได้ว่าเป็นจุดชมวิวที่ยอดเยี่ยมอย่างแท้จริง
เด็กชายกำลังเล่าเรื่องอะไรบางอย่างอย่างจดจ่อ
เด็กหญิงเอียงตัว สองมือเท้าคาง ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับจ้องมองเขา ตั้งใจฟังอย่างยิ่ง
ทุกครั้งที่เด็กชายหัวเราะ เด็กหญิงก็จะยกมุมปากขึ้นตามไปด้วย เมื่อเด็กชายเล่าถึงจุดที่ตื่นเต้นจนเผลอกางมือสองข้างออก เด็กหญิงก็จะโคลงศีรษะเบาๆ เป็นการรับลูก
ในชีวิตประจำวันช่วงที่ผ่านมา เด็กชายให้ความรู้สึกแก่หลิวถิงว่า รูปลักษณ์ภายนอกน่ารักมีชีวิตชีวา แต่เนื้อแท้ข้างในกลับแฝงความสุขุมเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่สมกับวัยเอาไว้ เขาเล่นกับคนรุ่นราวคราวเดียวกันได้ แต่คนตาดีก็ยังพอมองออกถึงความรู้สึกเหินห่าง เป็นการโอบอุ้มจากเบื้องบนลงสู่เบื้องล่าง