เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 65
หลี่จุยหย่วนกำลังจะอ้าปากเตือน แต่เสียงเพิ่งจะแล่นมาถึงลำคอ ยังไม่ทันได้ตะโกนออกไป นักสำรวจคนหนึ่งก็จู่ๆ ลอยเคว้งขึ้นไปในอากาศ
ทุกคนตกใจสุดขีด ต่างพากันเงยหน้าขึ้น แสงไฟฉายหลายดวงสาดส่องขึ้นไปด้านบน ท่ามกลางความตื่นตระหนกมองเห็นเพียงลำตัวหนาเทอะทะกำลังตั้งตระหง่านสูงขึ้นไปแล้วสะบัดไปมาไม่หยุด
ภาพเหตุการณ์นี้ ทำเอาสถานการณ์พังทลายลงในทันที
ลำตัวที่ชูชันทิ้งตัวลงมาอย่างรวดเร็วและดุดัน ดวงตาคู่นั้นที่ดั่งโคมไฟวาดแสงเงาสีแดงเป็นสองสายขึ้นไปบนท้องฟ้ายามราตรี จากนั้น ก็พุ่งตรงดิ่งมาทางถ้ำหิน
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วและกระชั้นชิดเกินไป นักสำรวจที่อยู่ข้างนอกบางคนตกใจจนยืนนิ่งงันอยู่กับที่ บางคนล้มลงไปแล้วสองมือพยายามตะเกียกตะกายแต่หัวเข่ากลับอ่อนปวกเปียกจนลุกไม่ขึ้น ท่ามกลางเสียงนั้นยังเจือปนไปด้วยเสียงกรีดร้องและเสียงตะโกนร้องที่ผุดขึ้นมาจากสัญชาตญาณล้วนๆ
หากเป็นการเผชิญหน้ากับอุบัติเหตุอื่นๆ ที่เกิดขึ้นกะทันหัน กลุ่มนักสำรวจที่ทำงานสมบุกสมบันอยู่ข้างนอกเป็นประจำและมีความเป็นองค์กรอยู่ระดับหนึ่งคงไม่แตกตื่นขนาดนี้ แต่ปัญหาก็คือ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตเช่นนี้ที่จู่ๆ ก็โผล่พรวดขึ้นมาท่ามกลางความมืดมิดในยามดึก การตกใจจนแข้งขาอ่อน ถึงจะเป็นปฏิกิริยาตามปกติของมนุษย์