เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 63
พ่อครัวหลังจากปรุงอาหารอย่างพิถีพิถันเสร็จแล้ว ค่อยๆ เช็ดมือ ยืนมองดูลูกค้าลิ้มลองรสชาติอยู่ห่างๆ อย่างเงียบเชียบ ฆาตกรหลังจากลงมือก่อเหตุแล้ว แอบแฝงตัวเข้าไปในฝูงชน ลอบกลับมายังจุดเกิดเหตุ สัมผัสเส้นกั้นพื้นที่เกิดเหตุที่ขึงไว้ตรงหน้า หลี่จุยหย่วนไม่รู้ว่าตนเองจัดอยู่ในประเภทไหน หรือบางที อาจจะไม่ใช่ทั้งสองอย่าง
เพราะในตอนนี้ เขายังห่างไกลจากขั้นที่จะสามารถตักตวงคุณค่าทางอารมณ์จากผู้อื่นได้มากนัก
แต่ในส่วนลึกของจิตใจ เขาสัมผัสได้ถึงเปลวไฟจางๆ ริบหรี่อย่างยิ่ง ทว่ากลับกำลังลุกไหม้อยู่จริงๆ เหมือนกับตอนที่อยู่บ้านแล้วได้วาดภาพให้ศพจมน้ำจนสัมผัสได้ถึงความผ่อนคลายและจดจ่อ ในตอนนี้ เขาก็มีความกระตือรือร้นและเพลิดเพลินเช่นเดียวกัน
ตนได้รับสืบทอดโรคนี้มาจากหลี่หลาน เป็นดั่งทะเลทรายแห่งอารมณ์ แต่ทว่า ในทะเลทรายก็ยังมีกระบองเพชรเติบโตขึ้นมาได้ และอารมณ์อันแห้งแล้งของตน ก็สามารถเกิดระลอกคลื่นหวั่นไหวได้เพราะอิทธิพลจากศพจมน้ำ
การค้นพบเช่นนี้ ยากที่จะเล่าให้คนนอกฟัง พวกเขาไม่เพียงแต่จะเข้าใจได้ยาก ซ้ำยังจะคิดว่าตนเป็นบ้าไปแล้วเสียอีก ไม่เป็นไร ยังไงเสียอาหลีก็เข้าใจ
หลี่จุยหย่วนตัดสินใจว่าเมื่อไปเจอเด็กหญิงที่ซานเฉิงแล้ว จะเล่าความรู้สึกเหล่านี้ให้เธอฟังอย่างละเอียด เพื่อให้เธอได้ร่วมแบ่งปันความสุขที่อาการป่วยของตนดีขึ้น นี่คือคำกระซิบกระซาบที่มีเพียงพวกเขาสองคนเท่านั้นที่รู้กัน
ในเวลานี้ สายตาของเหล่าศพจมน้ำล้วนรวมศูนย์อยู่ที่ร่างของหลี่จุยหย่วน เด็กชายรู้ดีว่าพวกมันมองเห็นตน