เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 62
“พี่เลี่ยง พวกเราไปกันเถอะ รีบหาเวลาไปแจ้งความ”
ถันเหวินปินดึงแขนเซวียเลี่ยงเลี่ยงไว้
เขาพอจะเดาออกเลาๆ ว่าเสี่ยวหย่วนคิดจะทำอะไร
ตอนเพิ่งรู้จักกันใหม่ๆ การที่เขาเรียกเด็กชายว่า ‘พี่’ นั้น ครึ่งหนึ่งมาจากความเคารพที่มีต่อเด็กอัจฉริยะ อีกครึ่งหนึ่งเป็นการล้อเล่น
แต่ทว่านับตั้งแต่ได้เห็นกับตาว่าเด็กชายยอมแลกกับการที่ดวงตาเลือดไหลจนตาบอดเพื่อไปล้างแค้น และได้เห็นซากศพแหลกเหลวของสองพ่อลูกคนแคระลอยอยู่บนผิวน้ำ คำว่า ‘พี่’ ในการเรียกขานของเขาก็แฝงไปด้วยความยำเกรง
มันช่วยไม่ได้จริงๆ เด็กมัธยมปลายธรรมดาคนหนึ่งที่วันๆ เอาแต่ชกต่อย อยู่ๆ กลับมาเจอคนเด็ดขาดอำมหิตระดับนี้เข้า แถมคนโหดคนนี้ในเวลาปกติยังชอบทำตัวน่ารักไร้พิษสงอีกต่างหาก
“เสี่ยวหย่วน ไม่ว่านายจะทำอะไร นายต้องเอาความปลอดภัยของตัวเองเป็นหลัก เข้าใจไหม”
“ครับ ผมรู้แล้ว พี่เลี่ยงเลี่ยง”
เซวียเลี่ยงเลี่ยงและถันเหวินปินจากไปแล้ว