เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 56
ก่อนหน้านี้ตอนที่ไฟดับลง
เจิ้งไห่หยางคิดเพียงแค่ว่าสะพานไฟตัดตามปกติหรือไฟดับ เรื่องพรรค์นี้ในชนบทปัจจุบันไม่ได้พบเห็นได้ยากเย็นอะไร
ถันเหวินปินในใจสะท้านวูบ ประสบการณ์ไปกินข้าวที่บ้านศพจมน้ำคราวก่อน ได้ทิ้งเงาดำมืดไว้ในก้นบึ้งหัวใจของเขา ทว่าก็แค่ทำให้มือที่ถือตะเกียบสั่นเทาไปสองสามที แต่ก็ยังคงกล่อมตัวเองได้ว่าตนคิดมากระแวงเกินไปเอง
มือขวาของรุ่นเซิงถือตะเกียบไว้อย่างมั่นคง ตอนที่ไฟดับปากก็ยังเคี้ยวข้าวอยู่ แต่มือซ้าย ได้กำด้ามพลั่วแม่น้ำฮวงโหที่พิงอยู่กับม้านั่งยาวใต้ที่นั่งไว้แน่นแล้ว วินาทีที่ไฟสว่างขึ้น รุ่นเซิงเหลือบมองติ่งบนโต๊ะแวบหนึ่ง จากนั้นก็ทอดสายตาไปหยุดอยู่ที่ร่างของหลี่จุยหย่วนที่นั่งอยู่ตรงข้ามตนทันที
ขอเพียงเสี่ยวหย่วนส่งสัญญาณสายตามาแค่นิดเดียว เขาจะงัดพลั่วขึ้นมาฟาดกะโหลกของคนแก่สองคนที่อยู่ข้างกายให้แหลกละเอียดโดยไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย
ความจริงแล้ว หลี่จุยหย่วนตอนที่ไฟดับลง ประสาทหูก็จับเสียงของคนแก่ทั้งสองคนได้ว่าแฝงความสั่นเครือและล่องลอยอยู่เล็กน้อย เสียงทึบตอนที่ชามใบใหญ่ใส่อาหารจานเอกถูกวางลงก่อนหน้านี้ ก็ทำให้เขารู้สึกถึงความผิดปกติ ชามบ้านใครกัน ถึงใช้ปลายแหลมยาวหลายอันเป็นฐานรองรับ
กินข้าวในบ้าน ไม่ใช่กินในภัตตาคารใหญ่ ถึงขนาดต้องกลัวว่ากับข้าวตั้งทิ้งไว้นานแล้วจะเย็นจนต้องเอาโครงเหล็กมารองข้างล่าง แล้วจุดแอลกอฮอล์แข็งอุ่นร้อนไว้ข้างในเสียหน่อย