เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 57
เช้าตรู่ ประตูห้องปีกตะวันออกถูกเปิดออก อาหลีในชุดเสื้อนวมคลุมยาวลายศาลาริมสระบัวเดินก้าวออกมา
ตามปกติแล้ว เธอจะเป็นคนที่ตื่นเช้าที่สุดในบ้านหลังนี้ แต่วันนี้กลับไม่ใช่
บนลานหน้าบ้าน รุ่นเซิงกับถันเหวินปินนั่งหันหน้าเข้าหากัน ก้มหน้าก้มตาลับคมเคียวในมือของตน
ตอนที่อาหลีเดินผ่าน รุ่นเซิงเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มให้เด็กหญิง “อรุณสวัสดิ์นะ”
เด็กหญิงหยุดชะงักฝีเท้า จากนั้นก็ขยับก้าวเดินเข้าบ้าน ขึ้นบันไดไปชั้นบน
แม้จะไม่ได้เอื้อนเอ่ยวาจา แต่การหยุดชะงักเมื่อครู่ ก็นับเป็นการตอบรับที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว
ผลักประตูห้อง เดินเข้าไปข้างใน เด็กชายยังไม่ตื่น เด็กหญิงเริ่มชื่นชมผลงานภาพวาดที่เด็กชายแขวนไว้บนผนังห้องด้วยตัวเอง ภาพที่วาดเสร็จสมบูรณ์มีอยู่สามภาพ ภาพแรกก็คือเสี่ยวหวงอิง
ผู้หญิงในภาพไม่ได้มีเขี้ยวโง้งหน้าเขียว ตรงกันข้ามกลับดูสำรวมนุ่มนวล ทรวดทรงเอวบางก้าวย่างเยื้องกราย ริมฝีปากคล้ายกำลังเอื้อนเอ่ยขับขาน ราวกับจะก้าวออกมาจากผืนภาพ เพื่อมาร่ายรำขับกล่อมบทเพลง
ภาพที่สองเป็นหญิงชราผมขาวผู้เปี่ยมความเมตตา นั่งตากแดดอยู่ในลานบ้าน บนตักมีแมวดำนอนหลับปุ๋ยอยู่ตัวหนึ่ง