เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 54
หญิงคนนั้นโถมตัวเข้าใส่โต๊ะราวกับคนบ้าคลั่ง ทว่าเนื่องจากสองแขนถูกเสื้อผ้าพันธนาการไว้จนยื่นออกมาไม่ได้ ร่างกายจึงทำได้เพียงขดเกร็งบิดงออย่างรุนแรงประหนึ่งงูเหลือมที่ถูกกระตุ้น ดวงตาของเธอแดงก่ำจนคล้ายจะหยดเป็นลิ่มเลือด สีหน้าดุร้ายเหี้ยมเกรียมหมายจะขย้ำกลืนกินคน
ผู้คนนอกห้องเยี่ยม ยกเว้นหลี่จุยหย่วน ต่างก็ตกตะลึงจนใจเต้นระทึก แม้แต่ถันหยุนหลงเองก็ไม่ได้รับการยกเว้น เพราะคนปกติเมื่อได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้ ล้วนเกิดความรู้สึกไม่คุ้นชินอย่างรุนแรง
อย่างไรเสีย อีกฝ่ายก็เป็นคน เป็นเพื่อนมนุษย์สายพันธุ์เดียวกัน ภายใต้การซึมซับในสภาพแวดล้อมที่สงบสุขมาอย่างยาวนาน ลึกๆ ในใจของทุกคนจึงยากที่จะยอมรับสัญชาตญาณสัตว์ป่าที่แผ่ทะลักออกมาอย่างคลุ้มคลั่งเช่นนี้ แต่หลี่จุยหย่วนกลับมีความรู้สึกที่ต่างออกไป เมื่อมองผ่านกระจกเข้าไป เขาสามารถมองเห็นการปลดปล่อยระบายออกอย่างหนึ่งจากเสียงกรีดร้องและท่วงท่าทางกายที่บ้าคลั่งของหญิงคนนั้น
ความน่ากลัวในสายตาคนทั่วไป เมื่อมาอยู่ตรงหน้าเขา กลับกลายเป็นสัญญาณบ่งบอกว่าช่วงระยะที่ดีในวงจรแห่งกระบวนการกำลังจะเริ่มต้นขึ้น
ความรู้สึกร่วมแบบนี้ไม่มีเหตุผลจะให้อธิบาย หากเปรียบเทียบอย่างหยาบกระด้าง ก็เหมือนกับพวกขี้ยาที่พอเดินเตร่ไปตามตรอกซอกซอยในเมืองก็รู้ได้ทันทีว่าตรงไหนมีของขาย หรือพวกชอบเที่ยวผู้หญิงแก่พรรษาที่เพียงแค่กวาดตามองหน้าประตูร้านก็รู้ทะลุปรุโปร่งว่าข้างในมีบริการจัดหนักหรือไม่