เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 51
เด็กชายหลับตาลง ยันตัวลุกขึ้นนั่ง สองมือยื่นคลำไปข้างหน้า แสร้งทำเป็นว่าตนยังคงมองไม่เห็น
ครู่ต่อมา ปลายนิ้วอันอบอุ่นก็แตะลงบนเบ้าตาของตน จากนั้นก็ค่อยๆ แง้มเปลือกตาของเขาออก ใบหน้าของเด็กหญิงอยู่ตรงหน้า แม้รอยหยักตรงมุมปากจะเพียงเล็กน้อย ทว่าก็ชัดเจนกว่าแต่ก่อนมาก
เห็นได้ชัดว่า เพียงแค่สายตาแวบแรกที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมา เธอก็รู้แล้วว่า เด็กชายมองเห็นได้แล้ว
เพราะเขาคือระเบียงรับแสงของเธอ ม่านบนระเบียงนั้นแม้จะแง้มออกเพียงช่องเล็กๆ สำหรับเธอแล้ว ล้วนเป็นประกายสายรุ้งพร่างพรายทอลงมาทั้งแถบ เด็กชายก้าวลงจากเตียง เดินไปยังโครงวางอ่างล้างหน้า แค่ระยะทางสั้นๆ ภายในห้องนี้ หลี่จุยหย่วนกลับเดินมือขวาเท้าขวาขยับไปพร้อมกัน
เขาจำต้องหยุดฝีเท้าลง เพราะกลัวว่าขืนเดินต่อไปจะหกล้ม
ตนเองเคยนึกกังวลว่า วันใดที่ตากลับมามองเห็นได้จะกลายเป็นปรับตัวไม่ทัน ตอนนี้ความกังวลกลายเป็นจริงแล้ว
หลี่จุยหย่วนรู้ดีว่า ความสามารถในการเรียนรู้ของตนสูงมาก นั่นทำให้ช่วงก่อนหน้านี้เขาพัฒนาและพึ่งพา ‘ภาพความจำ’ มากจนเกินไป มาตอนนี้ ประสาทการรับรู้เกิดการขัดแย้งกันเองเสียแล้ว
หากหลับตาลง ทุกอย่างก็จะกลับไปเป็นปกติ แต่สุดท้ายแล้วต่อไปในอนาคตก็ต้องลืมตาใช้ชีวิตอยู่ดี
เมื่อปรับอารมณ์ได้แล้ว หลี่จุยหย่วนก็ปฏิเสธการประคองของอาหลี มือซ้ายถืออ่างล้างหน้า มือขวาแตะผนังค่อยๆ เดินไป