เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50
ช่วงบ่ายไร้แสงแดด ฟ้าค่อนข้างครึ้ม ลมเริ่มพัดแรง ฝนยังอยู่ในช่วงเหมือนจะตกแต่ยังไม่ยอมตก
ในฤดูร้อนอันแสนยาวนาน ช่วงเวลานี้นับได้ว่าเป็นช่วงพักผ่อนอันแสนสบายที่หาได้ยาก
หลี่ซานเจียงเอนกายพิงเก้าอี้หวาย มือซ้ายคีบบุหรี่ มือขวาถือถ้วยชาเคลือบ วิทยุรุ่นเก่าที่ห่อหุ้มด้วยกล่องไม้บนผนังกำลังส่งเสียงกระจายข่าว หลี่จุยหย่วนนั่งอยู่ข้างๆ เขา ก้มหน้าก้มตากินแตงโม
ในรายงานข่าวกำลังออกอากาศสถานการณ์ในตะวันออกกลาง
หลี่ซานเจียงยันตัวลุกขึ้นนั่ง จี้ก้นบุหรี่ลงในกระป๋องเจี้ยนลี่เป่าที่มีน้ำอยู่ข้างใน จากนั้นก็หยิบกระป๋องขึ้นมาเขย่าๆ “ปู่ทวด กินแตงโมครับ”
“เอ็งกินเถอะ ปู่ทวดไม่ได้อยากปากมัน” “แตงโมไม่หวานครับ”
“อ้อ ได้สิ”
หลี่ซานเจียงหยิบแตงโมขึ้นมาหนึ่งชิ้นด้วยรอยยิ้ม ยังนึกว่าเหลนชายจงใจหลอกให้ตนกินเสียอีก แต่พอกัดเข้าไปคำหนึ่ง ก็สบถด่าทันที:
“ไอ้คนไร้สำนึก กูบอกให้มันช่วยเลือกผลดีๆ ให้ มันเคาะไปเคาะมา ดันเลือกผลห่วยๆ มาให้กู ไอ้ที่เหลือพวกนี้ เดี๋ยวเอาไปให้รุ่นเซิงกินไป๊”