เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 49
รุ่นเซิงกลืนน้ำลายลงคอไปหลายอึก เขาหิวแล้ว
เสี่ยวหย่วนบอกว่านี่คือปลาตาย เป็นการส่งสัญญาณบอกเป็นนัยหรือเปล่าว่าถ้าเขารู้สึกหิวก็กินปลาได้ รุ่นเซิงเดินลุยน้ำลงไปในแม่น้ำ
เขามองข้ามเศษเนื้อชิ้นส่วนศพและคนแคระคนนั้นไป ไม่ได้สนใจสองแม่ลูกคู่นั้นเช่นกัน เป้าหมายของเขามีเพียงหนึ่งเดียว—โจวยง
เขาดึงลากโจวยงเข้ามาตรงหน้า หัวของโจวยงเหลือเพียงเนื้อส่วนหนึ่งที่ยังเชื่อมติดอยู่กับลำคอ ดูเหมือนจะขาดหลุดออกจากกันได้ทุกเมื่อ ของในตลาดตำบลที่หน้าตาเสียหาย ย่อมขายไม่ได้ราคา ทางออกก็คือต้องกินเข้าไปเอง
รุ่นเซิงก้มหน้าลง กัดลงไปคำหนึ่ง
จากนั้น เขาก็อ้าปากผลักโจวยงออกไป ตะเกียกตะกายขึ้นฝั่ง คุกเข่าลงบนพื้น เริ่มโก่งคอขย้อนสำรอกออกมา สะอิดสะเอียนเป็นบ้า
เขาสงสัยว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้
ไม่นาน เขาก็นึกถึงสาเหตุขึ้นมาได้ ตนเองทำตามคำสั่งของเสี่ยวหย่วนแก้ไขฮวงจุ้ยตรงนี้ ส่งผลให้ไออัปมงคลบนตัวของโจวยงเดือดพล่านจนเหือดแห้งไปหมดสิ้นแล้ว เท่ากับว่ากับข้าวที่เดิมทีหมักไว้จนเข้าเนื้อ กลับกลายสภาพเป็นรสชาติจืดชืดไร้รสไปอีกครั้ง แถมเนื้อสัมผัสยังเหนียวและแย่ลงกว่าเดิม
รุ่นเซิงยันตัวลุกขึ้น เดินกลับลงไปในแม่น้ำอีกรอบ