เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 46
“พี่เสี่ยวหย่วน รุ่นเซิง ฉันว่าฉันต้องตาฝาดไปแน่ๆ ไม่อย่างนั้นทำไมถึงเห็นคนสองคนนั่งอยู่บนลานหน้าบ้านของโจวยงล่ะ” ถันเหวินปินขยี้ตาอย่างแรง แล้วเพ่งมองต่อไป
ยิ่งมอง ตัวเขาก็ยิ่งคุดคู้ ทั้งร่างยิ่งหดถอยไปข้างหลัง เอาตัวรุ่นเซิงมาบังหน้าตนไว้อย่างเงียบๆ ดูเหมือนจะยังไม่หนำใจ เขาคิดจะหดตัวมุดไปอยู่หลังเด็กชายต่อ
แต่พอก้มหน้าลง กลับพบว่าเด็กชายกำลังจ้องมองเขาอยู่
ด้วยความกระอักกระอ่วนและเขินอายที่ถูกจับได้คาหนังคาเขา ถันเหวินปินจึงยืดอกขึ้นทันที ค่อยๆ ก้าวสั้นๆ ไปข้างหน้า ในที่สุดก็กลับมายืนเคียงข้างรุ่นเซิงอีกครั้ง เพียงแต่น่องคู่นั้นยังคงสั่นระริก
เรื่องศพหรือของพรรค์นี้นั้นเขามีความอดทนได้ค่อนข้างสูง ยังไงเสียก็มีวิชาตกทอดของครอบครัวอยู่ ทว่าวิชาประจำตระกูลของเขามันไม่ใช่วิชาศาสตร์ลี้ลับ หลี่จุยหย่วนไม่ได้พูดอะไร หลังจากเหลือบมองถันเหวินปินแวบหนึ่ง เขาก็ยกเข็มทิศฮวงจุ้ยขึ้นมาดูอีกครั้ง
เข็มทิศแสดงว่า ทุกอย่างเป็นปกติ ไม่มีแม้แต่แรงดึงดูดแม้แต่น้อย
แม้จะอยู่ห่างไกลระยะหนึ่ง แต่ก็ไม่น่าถึงขั้นไร้ปฏิกิริยาโดยสิ้นเชิง เพราะจุดฮวงจุ้ยพวกนี้ จะว่ายากก็ยากตรงที่แปรเปลี่ยนพันหมื่น แต่จะว่าง่ายก็ง่าย ตรงที่สิ่งชั่วร้ายยืนอยู่ตรงไหน ตรงนั้นก็คือตำแหน่งพลังหยินอัปมงคล
ผู้ใหญ่บ้านเดินมาถึงแล้ว เขาพลิกตัวลงจากรถแล้วถามขึ้น “รุ่นเซิงโหว ยังหาไม่เจออีกเหรอ”
รุ่นเซิงหันไปมองหลี่จุยหย่วน