เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 47
“อ๋อ พี่เลือกเองนะ อย่าเสียใจทีหลังล่ะ”
“จะเสียใจได้ยังไง ไม่มีทางหรอก!”
กาลครั้งหนึ่งเคยมีโอกาสที่จะล่าถอยวางอยู่ตรงหน้า ตัวเองกลับไม่เห็นคุณค่า ตอนนี้ ถันเหวินปินรู้สึกเสียใจขึ้นมาจริงๆ แล้ว
เขาดูออกแล้วเช่นกัน หากอยากให้โจวยง ‘ยอมเปิดปาก’ สื่อสาร อยากสืบหาความจริงเบื้องหลังเรื่องนี้ให้กระจ่างแจ้ง หากไม่ร่ำสุราในมื้อนี้ให้สาแก่ใจ ก็คงไม่มีทางสำเร็จ ถันเหวินปินมองไปทางหลี่จุยหย่วนอีกครั้ง เห็นพี่เสี่ยวหย่วนกำลังถือตะเกียบก้มหน้าเคาะขอบชามเบาๆ ท่าทางไร้เดียงสาราวกับเด็กเล็กๆ
มองไปทางรุ่นเซิงอีกรอบ คราวนี้รุ่นเซิงไม่ได้หลบสายตาเขา แต่กลับสบตากับเขาอย่างเปิดเผย ในใจพลันบังเกิดกระแสความอบอุ่นสายหนึ่งขึ้นมาทันที อย่างไรเสียก็เป็นรูมเมทที่นอนปูโต๊ะด้วยกันตอนกลางคืน
‘พี่เสี่ยวหย่วน รุ่นเซิง ถ้าฉันดื่มไอ้นี่เข้าไปแล้วเกิดเรื่องอะไรขึ้น อย่าลืมไปบอกพ่อฉันด้วยนะ ว่าฉันไม่ได้เป็นไอ้ขี้ขลาดตาขาว’ หลังจากเตรียมใจเสร็จสรรพ ถันเหวินปินก็ยื่นสองมือไปคว้าชามเหล้า
ในตอนนั้นเอง รุ่นเซิงก็ลุกขึ้น ยกชามเหล้าตรงหน้าถันเหวินปินไป จากนั้น ยกชามเหล้าขึ้นโบกไปมาตรงหน้าโจวยง แหงนหน้าขึ้น กระดกหมดเกลี้ยงในอึกเดียว
ดื่มหมดแล้วยังไม่จบ ชามเหล้าที่เหลืออีกสองชามตรงหน้าโจวยง รุ่นเซิงก็ยกขึ้นมาดื่มจนหมดสิ้นทีละชาม ถันเหวินปินซาบซึ้งจนน้ำตาแทบไหลพราก
หลี่จุยหย่วนเพียงแค่เอียงคอมองแวบหนึ่ง แล้วก็ก้มหน้าเล่นตะเกียบกับชามต่อไป การกระทำนี้ของรุ่นเซิง เขาไม่ได้รู้สึกแปลกใจอันใด