เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 45
“อะไรนะ ปู่ผมขาหักเหรอ!”
รุ่นเซิงชะงักงันไปทั้งตัว เขาเป็นเด็กที่ลุงซานเก็บมาจากริมแม่น้ำ แม้สองปู่หลานมักจะต้องใช้ชีวิตแบบอดมื้อกินมื้ออยู่เป็นประจำ ทว่ายามที่อดก็อดมื้อกินมื้อมาด้วยกัน ความผูกพันจึงลึกซึ้งและจริงใจยิ่งนัก
ถันเหวินปินตื่นเต้นจนคิ้วกระตุก แทบอยากจะเขย่งขาข้างเดียวหมุนตัวเต้นระบำบัลเลต์ตรงนั้นให้รู้แล้วรู้รอด ในที่สุดเขาก็มีโอกาสได้เห็นศพจมน้ำเสียที!
ส่วนหลี่จุยหย่วนกลับรู้สึกผิดอยู่ในใจ ลองคำนวณเวลาดูแล้ว ก็ไล่เลี่ยกับช่วงที่ตนไปเล่นไพ่ชนะได้เงินที่ตำบลซีถิง ในตอนนั้นลุงซานแบ่งเงินไปครึ่งหนึ่ง เฮ้อ เป็นอย่างที่คิด เงินสกปรกพรรค์นี้มันใช้ยากจริงๆ
“ยังจะยืนบื้ออะไรอยู่อีก!” หลี่ซานเจียงตะโกนใส่รุ่นเซิง “รีบไปเตรียมข้าวของเครื่องมือแล้วออกเดินทางได้แล้ว!”
“อ้อ ได้ครับ” รุ่นเซิงรีบวิ่งเข้าบ้านไปหยิบของทันที หนนี้ไม่เพียงแต่จะได้กลับไปเยี่ยมปู่ แต่ยังต้องไปทำงานอีกด้วย “ลุงใหญ่หลี่ ผมไปด้วยคนสิ พาผมไปด้วยนะ”
ถันเหวินปินแทบอยากจะเอาตัวไปเกาะติดอยู่บนร่างของหลี่ซานเจียง กลัวเหลือเกินว่าคราวนี้จะถูกทิ้งไว้อีก “ได้ๆๆ พาเอ็งไปด้วย”
หลี่ซานเจียงตอบตกลงในทันที เพราะทางโทรศัพท์แจ้งมาว่า ศพจมน้ำลอยๆ จมๆ อยู่ในลำน้ำช่วงหนึ่ง ชาวบ้านหลายคนมองเห็นเข้า แต่พอรวมคนไปตามหาเข้าจริงๆ กลับหาไม่เจอเสียอย่างนั้น
ศพจมน้ำแบบนี้ เรื่องอันตรายคงไม่มีหรอก เพียงแต่ต้องเปลืองแรงตามหา การพกคนไปเพิ่มอีกแรงย่อมเป็นเรื่องที่สมควรอยู่แล้ว “ปู่ทวดครับ”