เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 41
พานจื่อกับเหลยจื่อเคยคุยโวโอ้อวดกับหลี่จุยหย่วน ว่าดาราบางคนต่อให้สวมใส่เสื้อผ้าอยู่ พวกเขาก็ยังสามารถจินตนาการภาพตอนที่อีกฝ่ายเปลือยกายล่อนจ้อนอยู่ในหัวได้อยู่ดี
ในตอนนี้ หลี่จุยหย่วนมองดูติงต้าหลินและเลขาฯ จินที่มีชีวิตชีวาตรงหน้าตน ในหัวกลับเต็มไปด้วยภาพลักษณ์สีแดงฉานที่กระโดดโลดเต้นหลังถูกถลกหนังของพวกเขา
ฤดูร้อน ยามเช้าตรู่ แสงแดดเจิดจ้า ทว่ากลับหนาวเหน็บจนแทบอยากจะสั่นสะท้านขึ้นมาในทันใด
ติงต้าหลินโน้มตัวลง ใบหน้าเผยรอยยิ้มเปี่ยมเมตตา เอ่ยถามด้วยความสงสัย “เป็นอะไรไป จำฉันไม่ได้แล้วเหรอ”
หลี่ซานเจียงยิ้มพลางพูดว่า “จะเป็นไปได้ยังไง เมื่อกี้เจ้าเด็กนี่ยังเพิ่งพูดถึงนายกับฉันอยู่เลย บอกว่านาย——”
หลี่จุยหย่วนตกใจจนกระดูกสันหลังเย็นวาบขึ้นมาในทันที
ทว่าในเวลานี้คำพูดของหลี่ซานเจียงหลุดมาถึงริมฝีปากแล้ว จึงไม่สามารถห้ามปรามได้เลย
“——บอกว่าคราวก่อนนายให้ซองแดงใหญ่ขนาดนั้นแก่เขา ชมว่านายที่เป็นปู่นี่ดีแสนดีจริงๆ เชียว”
“อ้อ อย่างนั้นเหรอ ฮ่าๆๆๆ” ติงต้าหลินส่งเสียงหัวเราะอย่างแจ่มใส